Als ecologisch pedagoog heb ik mezelf die vraag vaak gesteld: zal ik voor mezelf beginnen? Een eigen praktijk? Een plek helemaal van mij, waar ik kinderen, ouders en gezinnen op mijn manier mag begeleiden. Het was nooit een vraag die zomaar kwam aanwaaien. Eerder eentje die zich langzaam nestelde. Die af en toe zachtjes op de achtergrond aanwezig was en op andere momenten ineens luid door mijn hoofd galmde. Vooral na een mooi gesprek. Of na zo’n traject waarin alles op zijn plek leek te vallen en ik dacht… ja. Hier ligt mijn hart.
En toch bleef ik twijfelen.
Ik gaf mezelf altijd wel een praktische uitweg. De kinderen zijn nog klein. Het loopt nu eigenlijk prima zoals het gaat. Misschien later. Volgend jaar. Eerst nog dit. Eerst nog dat.
En voor je het weet is er weer een jaar voorbij.
Nog één.
En nog één.
De gedachte bleef. Soms wat verder weg. Dan weer ineens dichtbij. Maar nooit helemaal verdwenen.
En nu?
Nu heb ik geen smoesjes meer.
De kinderen zijn groter. Het leven heeft ruimte gemaakt. En eerlijk… misschien ben ik zelf ook gegroeid naar een punt waarop ik niet langer om dat stemmetje heen kon.
Dus ben ik begonnen.
En wat een gek gevoel is dat.
Spannend. Kwetsbaar. Mooi. Soms licht euforisch en op andere dagen vooral licht paniekerig. Alsof ik tegelijkertijd op een springplank sta én al in het water ben gesprongen.
Want ineens is daar niet alleen de inhoud — het begeleiden, luisteren, observeren en werken met gezinnen, maar ook alles eromheen. Een naam. Een website. Teksten schrijven. Zichtbaar worden. Uitspreken: dit ben ik. Dit is waar ik voor sta.
Dat laatste voelt misschien nog wel het meest spannend.
Want mijn werk doe ik al jaren. Met liefde. Met aandacht. Met overtuiging.
Maar jezelf neerzetten… dat is iets anders.
Toch merk ik nu al dat het klopt.
Dat elk gesprek dat ik voer, elke ouder die opgelucht ademhaalt omdat er eindelijk woorden komen voor wat ze al zo lang voelden… me opnieuw bevestigt waarom ik dit doe.
Waarom ik dit altijd al wilde.
Ecologisch opvoeden betekent voor mij kijken naar het geheel. Naar het kind, maar nooit los van de wereld eromheen. Naar gezin, school, omgeving, geschiedenis, dynamiek. Naar alles wat meespeelt. Alles wat invloed heeft. Want een kind groeit nooit alleen. En opvoeden gebeurt nooit op zichzelf.
Juist dat bredere kijken, dat vertragen, dat samen onderzoeken… daar ligt mijn hart.
En misschien is dat wel wat een eigen praktijk uiteindelijk is.
Niet een kantoorruimte.
Niet een logo op een deur.
Niet een visitekaartje.
Maar een plek waar ruimte ontstaat.
Om te kijken.
Te voelen.
Te begrijpen.
Voor kinderen.
Voor ouders.
En stiekem… ook een beetje voor mezelf.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie