Het omgaan met angst heeft me de afgelopen jaren meer geleerd dan ik ooit had willen leren. Angst is een vreemd iets. Het maakt je alert, scherp, klein en groot tegelijk. Het kruipt onder je huid, nestelt zich in je spieren en blijft daar zitten. Soms dagenlang. Soms jaren.
Toen ik uit die relatie stapte, werd mijn angst tot het uiterste getest. Maar ik weet er nu wel goed mee om te gaan.
Het gebeurde op een gewone donderdag.
Mijn kinderen waren die week bij mij en we hadden bedacht om samen te gaan sporten. Alleen dat simpele idee had al voor spanning gezorgd tussen Koen en mij. We waren allebei meer gaan bewegen. Hij op zijn manier. Ik op de mijne.
Mijn zoon probeerde al een tijd om mij mee naar de sportschool te krijgen. Ik wilde ergens wel. Maar ja… het kost geld. Weet je hoe dat gaat. Tot hij een brochure mee naar huis nam en hem op tafel neerlegde.
Ik keek ernaar. Eigenlijk viel het best mee. Dat kon ik er nog wel bij hebben. Dus zo gezegd, zo gedaan.
De brochure lag de volgende ochtend nog op tafel toen Koen even binnenkwam voor koffie. Hij zag hem direct liggen. En ik zag hem verstarren.
Het was nauwelijks zichtbaar. Een kleine verandering in zijn houding. Zijn schouders die omhoog schoten. Zijn kaak die zich vastzette.
Mijn lichaam reageerde sneller dan mijn hoofd. Mijn schouders trokken op. Mijn ademhaling werd oppervlakkig. Mijn maag trok samen.
“Wat is hier de bedoeling van?” siste hij.
Met een korte beweging veegde hij het papier van tafel.
Ik vertelde rustig wat mijn plan was. Dat ik een proefperiode wilde proberen. Een maand. Gewoon kijken hoe het beviel.
Hij draaide zich met een ruk naar me om en kwam zo dichtbij staan dat ik zijn adem rook. Zuur. Zwaar. Ik keek recht in zijn bloeddoorlopen ogen. Mijn knieën voelden week. Maar ik bleef staan.
“Je gaat toch zeker niet in zo’n hoerige broek lopen?” beet hij me toe.
“Dat kan jij met jouw formaat helemaal niet hebben.”
Zijn woorden kwamen hard binnen. Toch hoorde ik mezelf antwoorden.
“Nee… zo erg is het nou ook weer niet met me gesteld.”
Ik voelde iets in mezelf rechtop gaan staan. Iets dat ik al langer kwijt was. Met een vastberadenheid die ik nauwelijks van mezelf herkende zei ik:
“Ik ga een maand proberen. Daarna zie ik wel.”
Terwijl ik het uitsprak zag ik zijn vuisten ballen. Zijn schouders trokken omhoog.
Zijn ademhaling ging zwaar. Kort. Als een briesende stier. Ik zette automatisch één voet achteruit. Meer uit instinct dan uit nadenken.
En toen gebeurde het.
Hij hief zijn armen en gaf me een harde duw. Zo hard dat ik naar achter vloog en over de vloer schoof. Mijn lichaam klapte tegen de grond. Mijn elleboog brandde. Mijn rug schoot langs de vloer.
Voordat ik goed en wel doorhad wat er gebeurde kwam hij alweer op me af.
In mijn val draaide ik mezelf weg en kwam half overeind. De volgende duw kwam van achter. Toen voelde ik zijn hand in mijn haar.
Een felle ruk naar achteren. Mijn hoofdhuid brandde. De pijn schoot door tot in mijn nek. Maar precies dat moment gaf me ruimte.
Ik draaide vanuit mijn heup en gaf hem met alles wat ik had een elleboog tussen zijn benen.
Een rake. Hij hapte naar adem.
Een rauwe zucht. Toen stormde hij weg. De voordeur sloeg zo hard dicht dat de sponning ervan kraakte.
En ineens was het stil. Ik stond midden in mijn woonkamer. Hijgend. Mijn handen trilden. Mijn benen trilden. Mijn hele lijf stond in brand.
Ik wist al maanden dat ik de relatie langzaam aan het beëindigen was. Met nadruk op langzaam. Want langzaam voelde veiliger.
Ik moest mezelf veilig houden. Mijn kinderen veilig houden. Ik kon me geen verkeerde beweging permitteren.
Maar dit… Dit moest ik wel even incasseren.
Een paar uur later liep ik met mijn kinderen richting de sportschool.
Mijn telefoon ging.
Koen.
Ik nam op.
Aan de andere kant alleen geschreeuw.
“Waar ben je?”
“Wat doe je?”
“Wie is er bij je?”
Ik voelde mijn kaak aanspannen.
“Ik heb geen tijd.” Ik hing op.
De kinderen liepen al naar binnen. Ik liep er in een drafje achteraan. Eenmaal binnen vertelde ik wat er gebeurd was. “Waar bemoeit hij zich mee?” was hun reactie.
En ergens hielp dat. Dus we lieten het naast ons neer. Of we deden een poging. Ik stapte op de fiets en begon op te warmen. Mijn benen draaiden. Mijn handen trilden nog steeds. Ik probeerde de stress uit mijn lijf te trappen.
De adrenaline eruit te zweten.
Mijn hoofd leeg te maken.
Een uur later liepen we opgetogen terug naar huis. En voor het eerst die dag voelde ik me iets lichter.
Tot de volgende ochtend.
Er werd geklopt.
Ik wist meteen dat hij het was. Koen stormde naar binnen. De knoop in mijn buik trok direct strak. Mijn hartslag schoot omhoog. Ik voelde mijn ogen groter worden.
Nu gaan we het krijgen. Hij begon te praten.
Eerst hard. Toen harder.
Over waarom ik niet naar de sportschool mocht. Maar eigenlijk ging het niet over de sportschool. Het ging over hem. Over hoe hij zich voelde wanneer ik ging. Dat hij zich gekleineerd voelde. Aan de kant geschoven. Dat ik van hem was.
“Waarom geniet jij ervan als andere kerels naar je kijken?”
Zijn stem sloeg over. “Ik zag je gisteren wel.”
Ik keek hem aan. “Wat?”
“Op de fiets. Naast die vent. Je stond met hem te praten.”
Mijn keel werd droog. “Houd je me in de gaten?”
Mijn stem klonk dunner dan ik wilde.
“Ja.”
Hij keek me strak aan.
“Ik heb de hele tijd op de parkeerplaats gestaan.” De schaamte sloeg door mijn lijf heen als kokend water. Ik had met niemand gesproken. Maar dat deed er niet toe.
Hij stond ineens vlak voor me.
“Je zegt dat abonnement op.”
Zijn tanden op elkaar. Zijn stem laag. “Want anders…”
Hij leunde naar voren. “Dan is onze relatie over.”
Een korte stilte.
“Ik wil geen relatie met een hoer.”
En daar gebeurde iets. Mijn handen trilden. Mijn maag draaide om. Misselijkheid golfde omhoog. Mijn hart bonkte tot in mijn keel. Maar ergens tussen al die angst voelde ik mezelf naar voren stappen.
Ik pakte zijn sleutelbos van tafel. Haakte mijn eigen sleutel eraf. En gooide de bos terug op tafel. Het metaal sloeg hard tegen het hout.
Mijn ademhaling schokte.
“Nou…” Mijn stem sloeg over.
“Dan moet dat maar.” Ik keek hem recht aan.
“Dan is deze relatie voorbij.” Ik slikte. “Je kunt gaan.”
Ik moest alles op alles zetten om niet over te geven. Hij kwam weer op me af. Maar dit keer dook ik op tijd weg. Op dat moment kraakte de trap.
Mijn zoon kwam naar beneden. Hij bleef halverwege staan. Zijn stem scherp.
Helder.
“Als je nog één keer met je gore klauwen mijn moeder aanraakt…”
Een stilte.
“…dan schop ik je in elkaar.”
Dat was genoeg. Koen draaide zich om.
En verdween. Maar daar…….daar begon de ellende pas echt.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie