Mijn favoriete blogger? Dat is misschien een onverwacht antwoord.
Niet iemand die echt bestaat, maar een personage uit de televisieserie Ugly Betty.
Betty Suarez is een slimme, warme en goedbedoelende jonge vrouw uit Queens, New York. Ze is oprecht, heeft een geheel eigen stijl en kijkt met een bijna ontwapenende eerlijkheid naar de wereld om haar heen. Vanuit haar beschermde omgeving belandt ze ineens in de keiharde wereld van de high fashion in Manhattan.
Ze krijgt een baan als persoonlijk assistent van Daniel Meade, de verwende zoon die onverwacht aan het roer komt te staan van het prestigieuze modeblad MODE. Terwijl iedereen om haar heen bezig is met uiterlijk, status, corruptie en perfectie, blijft Betty zichzelf. Juist daardoor ziet ze dingen die anderen allang niet meer opmerken. Naarmate het verhaal zich ontwikkelt, kun je als kijker bijna niet anders dan sympathie voor haar krijgen.
Naast haar werk schrijft Betty een blog. Niet om beroemd te worden, maar omdat schrijven haar helpt de wereld om haar heen te begrijpen. Misschien is dat wel precies waarom ik haar altijd zo’n bijzonder en inspirerend personage heb gevonden.
Ondertussen moet ze zich staande houden tussen de voortdurende intriges van Marc St. James en Amanda Tanen. Ze proberen haar klein te krijgen, haar onzeker te maken en haar voortdurend duidelijk te maken dat ze niet in hun wereld thuishoort.
Maar Betty doet iets bijzonders.
Ze verandert niet.
Ze blijft trouw aan zichzelf en ploetert zich, als een ware guerrillastrijder, door alle vernederingen en spelletjes heen. Misschien is dat wel de grootste les die de serie mij heeft gegeven.
Niet dat je altijd wint.
Maar dat je, door jezelf te blijven, uiteindelijk sterker uit de strijd komt.
En misschien is dat wel de moeilijkste les van allemaal.
Niet jezelf worden…
maar jezelf blijven.
Want de wereld heeft er soms een handje van om je te vertellen dat je anders moet zijn om erbij te horen.
Als ik vervolgens een blik werp op de kinderen waarmee ik heb gewerkt, zie ik precies het tegenovergestelde.
Ik zie geen groep.
Ik zie tientallen unieke persoonlijkheden.
Kinderen die de wereld allemaal op hun eigen manier ontdekken. Die lachen, huilen, leren en reageren vanuit wie ze van nature zijn. Geen twee zijn hetzelfde. En juist dat maakt werken met kinderen voor mij zo bijzonder.
Als pedagoog heb ik nooit geprobeerd om kinderen in een mal te laten passen. Ik probeerde juist te ontdekken wie er achter dat kleine gezichtje schuilging. Waar werd dit kind blij van? Waar lag zijn kracht? Wat maakte hem of haar uniek?
Misschien is dat ook wel de rode draad in alles wat ik schrijf.
Via mijn verhalen probeer ik mensen weer te laten zien hoe bijzonder het is om jezelf te mogen zijn. Niet perfect. Niet zoals de wereld verwacht. Maar gewoon zoals je bent.
En als één verhaal iemand laat glimlachen, nadenken of zichzelf weer een klein beetje terug laat vinden…
dan is er misschien al een kleine golfbeweging ontstaan.
En soms begint een grote verandering precies daarmee.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie