We zijn dol op de finish.

Terwijl het leven juist gebeurt tussen stap één en stap 4.999.

Er zijn dagen waarop niemand ziet hoeveel stappen je hebt gezet.

Niet letterlijk.

Maar in het leven.

Iedereen juicht als je een marathon loopt.

Iedereen klapt als je een diploma haalt.

Iedereen feliciteert je met een promotie.

Maar bijna niemand ziet de duizenden kleine stapjes die eraan voorafgingen.

Een avontuur beginnen.

Een carrièreswitch maken.

Een eigen onderneming starten.

Die eerste stap voelt vaak als een leap of faith.

Ga ik dit wel redden?

Is dit wel verstandig?

De finish is nog nergens te zien.

Je ziet alleen de weg voor je.

Een weg waarop je leert vallen.

En, misschien nog wel belangrijker, weer leert opstaan.

Aan het begin van mijn loopbaan als pedagoog ontmoette ik Kubra.

Een meisje dat zich voortbewoog op haar billen.

Haar linkerbeen hield ze gebogen. Met haar rechterbeen duwde ze zichzelf als een soort hefboom vooruit.

Op onze locatie werkte een fysiotherapeut.

Jan.

Een magere man met donker haar, een volle baard, een licht blauw overhemd en donkerbruine schoenen. Zo zie ik hem nog voor me.

En zodra Jan in de buurt van Kubra kwam…

begon ze al te mopperen.

Ze schoof zo snel mogelijk bij hem vandaan.

Op sommige dagen begon ze zelfs te huilen.

Maar Jan gaf niet op.

Hij bleef rustig.

Bleef haar aanmoedigen.

Bleef geloven in iets wat zij zelf nog niet kon zien.

Ook haar ouders kregen een moeilijke opdracht.

Til haar zo min mogelijk.

Laat haar zelf proberen.

Ga achter haar staan.

Moedig haar aan.

Laat haar de stappen zelf zetten.

Het ging langzaam.

Heel langzaam.

Maar ongemerkt begon er iets te veranderen.

Kubra gebruikte haar benen steeds vaker.

Haar voeten kwamen steeds beter onder haar lichaam.

Ze vond haar evenwicht.

En na bijna een jaar…

was het zover.

Er kwam taart.

Een feestmuts.

En een gang vol collega’s.

Jan keek haar glimlachend aan.

‘Kom maar, Kubra… laat maar zien.’

Ze schoof van de bank.

Bleef even staan.

En zette haar eerste stappen.

De gang vulde zich met gejuich.

Er vloeiden tranen.

Ook bij mij.

Niet omdat ze eindelijk liep.

Maar omdat we allemaal hadden gezien hoeveel stappen eraan vooraf waren gegaan.

Iedere oefening.

Iedere frustratie.

Iedere keer dat ze opnieuw begon.

Iedere keer dat Jan zei:

‘Je kunt het.’

Misschien is dat wel wat we vaker zouden mogen doen.

Niet alleen applaudisseren voor de finish.

Maar ook voor de mensen die nog onderweg zijn.

Want de grootste overwinningen beginnen zelden met een eindstreep.

Ze beginnen met één stap.

En daarna nog één.