Ik loop inmiddels lang genoeg mee op deze wereld om te kunnen zeggen dat ik wat levenservaring heb opgedaan.
En begrijp me goed.
Daarmee wil ik niet zeggen dat iemand van twaalf, vijftien of achttien geen verdriet, zorgen of negatieve gedachten kent.
Integendeel.
Alleen… mijn ervaringen hebben inmiddels wat meer jaarringen gekregen.
En na al die jaren ben ik tot één simpele conclusie gekomen.
Ik geloof niet dat je negatieve gedachten kunt voorkomen.
Ik geloof wél dat je kunt kiezen hoeveel ruimte je ze geeft.
Ze horen er gewoon bij.
Net als regen.
En als het regent, ga je ook niet de hele dag boos naar de lucht staan kijken.
Je pakt een paraplu.
Als puber deed ik dat nog niet.
Ik kon eindeloos blijven hangen in mijn gedachten.
The Smiths draaiden grijs op mijn platenspeler.
Meat Is Murder.
De LP kraakte, de papieren hoes liet langzaam los langs de lijmranden en op de binnenhoes stond met pen geschreven:
‘I’ve seen this happen in other people’s lives. Now it’s happening in mine.‘
Wat voelde dat toen groots.
Bijna melodramatisch.
De hoes hing met kleefpasta aan mijn muur en verkleurde langzaam met de jaren.
Net als ik.
Langzaam ontdekte ik dat negatieve gedachten helemaal niet mijn vijand zijn.
Ze horen bij mij.
Bij het leven.
Tegenwoordig probeer ik ze niet meer weg te duwen.
Ik erken ze.
Ik laat ze binnen.
In mijn hoofd geef ik ze een kop koffie en een warm dekentje.
Ze mogen even blijven zitten.
Ik luister naar wat ze te vertellen hebben.
En als ze zijn uitgesproken…
is het ook weer tijd om afscheid te nemen.
Voor mij werkt nog iets anders.
Ik spreek mijn gedachten uit.
Op het moment dat woorden mijn hoofd verlaten, verliezen ze vaak al de helft van hun gewicht.
En soms nog meer.
Nu, zoveel jaren later, staat datzelfde album gewoon op Spotify.
Nog steeds één van mijn favorieten.
Alleen krijgt het tegenwoordig een heel andere betekenis.
Wanneer één van mijn kinderen verdriet heeft omdat een verkering uitgaat of het leven ineens heel zwaar voelt, zet ik The Smiths op.
Ik zet een pot thee.
Ik probeer niets op te lossen.
Ik erken alleen wat er is.
Het verdriet.
De boosheid.
De teleurstelling.
Want ook dat mag er zijn.
En twee weken later…
loopt ze weer fluitend de deur uit.
Het vriendje is een herinnering geworden.
De mooie momenten blijven.
De pijn is langzaam opgelost.
Niet omdat iemand haar vertelde dat ze zich niet zo moest aanstellen.
Maar omdat haar gevoelens er gewoon mochten zijn.
Misschien is dat wel de belangrijkste les die het leven mij heeft geleerd.
Negatieve gedachten verdwijnen niet doordat je tegen ze vecht.
Ze worden vaak juist kleiner wanneer je ze even laat zitten…
een kop koffie geeft…
en daarna vriendelijk uitzwaait.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie