Soms weet je het… voordat je weet waarom
Jaren geleden waren de zomervakanties anders dan nu.
Jip en Moos waren nog klein en zes weken zomervakantie voelde als een zee van tijd.
Ieder jaar zetten we onze tent op een camping in de buurt. Meer hadden we niet nodig. Koele ochtenden met verse broodjes, een zwembad, een speelweide en iedere avond een wandeling naar het veld achter de camping. Tussen de gewassen vonden we een plekje waar we samen de zon langzaam zagen verdwijnen achter de horizon.
Het was genieten.
Halverwege de vakantie verschenen de eerste weersvoorspellingen.
Onze campingbuurman haalde zijn schouders op.
‘Ach joh, dat is voor een ander deel van het land. Hier blijft het prima.’
Misschien had hij gelijk.
Maar ergens voelde het voor mij anders.
Ik keek op Buienradar en zag roodpaarse wolken langzaam richting de lage landen schuiven.
Er gebeurde iets.
Ik werd onrustig.
Zonder dat ik precies wist waarom begon ik spullen op te ruimen. Niet gehaast, maar doelgericht. Voor ik het wist zaten we met z’n vieren in de auto, onderweg naar huis.
Die avond aten we een ovenschotel, doken vroeg ons bed in en vielen tevreden in slaap.
Diep in de nacht hoorde ik regen.
Onweer.
Wind.
De volgende ochtend scheen een waterig zonnetje door het keukenraam. Terwijl ik boterhammen stond te smeren dacht ik alleen maar:
Fijn dat we naar huis zijn gegaan.
Nog diezelfde ochtend reden we terug naar de camping.
Onderweg zagen we afgebroken takken, ondergelopen straten en huizen met stormschade.
Hoe dichter we bij de camping kwamen, hoe stiller het werd.
Brandweerwagens.
Mensen die zwijgend tussen de kampeerplaatsen liepen.
Verslagen gezichten.
Tenten met grote scheuren in het doek.
Sommige volledig verwoest door omgevallen bomen.
Ik voelde hoe de handjes van Jip en Moos zich steviger om de mijne sloten.
Ik keek naar hun zongebruinde gezichtjes en zag iets wat ik liever niet zag.
Angst.
We sloegen de laatste hoek om.
Daar stond onze tent.
Ongeschonden. Compleet verbaasd.
Net als die van onze campingburen.
Zij waren hun spullen aan het inpakken.
Met betraande ogen keek de buurvrouw me aan.
‘Wij hebben verdomd veel geluk gehad, meisje.’
Ze zweeg even.
‘Wees maar blij dat je naar huis bent gereden.’
‘Het was hier pure paniek.’
‘Al die arme kinderen…’
Ik keek naar Jip en Moos.
Even bleef het stil.
Toen keek Moos om zich heen en zei met die ontwapenende vanzelfsprekendheid die alleen kinderen hebben:
‘Nou…
…dat wordt vandaag geen zwemmen.’
Ik schoot in de lach en gaf hem een kus op zijn voorhoofd.
Soms is humor precies wat een gespannen moment nodig heeft.
Later, terwijl ik koffie zette voor onze campingburen en Jip en Moos broodjes gingen halen om uit te delen, dacht ik terug aan dat ene stemmetje.
Dat kleine gevoel dat ik niet kon uitleggen.
Misschien noemen we het een onderbuikgevoel.
Misschien is het gewoon een ervaring die sneller reageert dan je verstand.
Ik weet het niet.
Wat ik wél weet…
is dat ik die dag ontzettend dankbaar was dat ik ernaar had geluisterd.
Niet omdat onze tent nog overeind stond.
Maar omdat mijn kinderen die angstige nacht nooit hebben hoeven meemaken.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie