Uhum…
Ik liet mijn gedachten even gaan.
Deze prompt leek zo makkelijk. Welk boek, welke film of welk lied heeft mijn kijk op de wereld veranderd?
Mijn brein draaide overuren.
En eerlijk?
Er kwam… niets.
Geen film.
Geen lied.
Geen gedicht.
Blanco.
Tot ineens één titel voorbij schoof.
De Da Vinci Code.
Achteraf veranderde dat boek mijn kijk op de wereld helemaal niet.
Het veranderde mijn manier van kijken.
Niet omdat ik daarna ineens geloofde dat alles waar Dan Brown over schreef waar was.
Integendeel.
Maar omdat het iets veel belangrijkers deed.
Het maakte me nieuwsgierig.
En eerlijk gezegd… dat is misschien wel veel waardevoller.
Na een paar hoofdstukken was ik verkocht. Zo’n boek dat je eigenlijk alleen nog even openslaat… en drie uur later ontdekt dat je nog steeds op dezelfde plek zit.
Er zijn boeken die je leest.
En er zijn boeken die jou lezen.
En toen begon het pas echt.
Ik verslond geschiedenisboeken, keek documentaires tot diep in de nacht en dook het internet op. De Priorij van Sion. De Vrijmetselaars. De Rozenkruisers. Maar vooral de Tempeliers.
Alles wilde ik weten.
Niet omdat ik alles geloofde, maar omdat ik wilde ontdekken waar geschiedenis ophoudt en legendes beginnen.
Sinds dat boek loop ik een kathedraal nooit meer binnen zoals vroeger.
Ik kijk omhoog.
Ik kijk omlaag.
Naar symbolen. Naar gezichten. Naar de monsterlijke ornamenten op spitsen en torens. Naar de waterspuwers die al eeuwenlang zwijgend over pleinen uitkijken.
Naar reliëfs.
Naar grafstenen waarvan de inscripties door duizenden voeten bijna zijn uitgesleten.
Naar kruizen, oude geschriften en verborgen details.
En hoe dieper ik groef, hoe leuker het werd.
Sloten koffie en heel wat versnaperingen verder werd mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter.
Ik ontdekte dat de Tempeliers niet alleen voorkwamen in verre landen of spannende films, maar ook dichter bij huis dan ik ooit had gedacht. Zelfs in Nederland zijn sporen terug te vinden. Oude documenten, plaatsnamen en gebouwen waar historici zich nog altijd over buigen.
En dat vond ik misschien nog wel het mooiste.
Niet dat alles bewezen was.
Juist niet.
Sommige theorieën werden bevestigd.
Andere verdwenen net zo hard weer van tafel.
Historici verschilden van mening.
Nieuwe archieven doken op.
Oude aannames werden opnieuw ter discussie gesteld.
Ik smulde ervan.
Niet omdat ik koste wat kost gelijk wilde krijgen.
Maar omdat ik ontdekte dat geschiedenis helemaal geen vaststaand verhaal is.
Het leeft.
Er wordt nog steeds gezocht, onderzocht, ontdekt en soms ook gewoon hardop getwijfeld.
En misschien is dat wel precies waarom ik er zo van ben gaan houden.
Niet omdat ik op zoek was naar geheime schatten of verborgen genootschappen.
Maar omdat ik ontdekte dat achter bijna ieder antwoord weer een nieuwe vraag schuilgaat…
Achter bijna ieder antwoord een deur zit die vraagt om opnieuw geopend te worden………
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie