Hier thuis eten we plant-based.
Ja-ha, ik weet het.
Nu hoor ik ergens op de achtergrond alweer iemand denken: “Dus jij leeft op sla?”
Dat is precies de reden waarom ik het woord vegan tegenwoordig zo min mogelijk gebruik. Het roept in mijn omgeving vaak dezelfde reactie op als wanneer je op een verjaardag vertelt dat je vrijwillig belastingformulieren invult voor de lol.
En nee, ik knabbel niet de hele dag op een zielig blaadje sla.
Integendeel.
Iedere week bezoek ik de biologische markt. Een plek waar ik me soms gedraag alsof ik een kind ben in een snoepwinkel. Alleen liggen er geen winegums of chocoladerepen in de kratjes, maar groenten in alle kleuren, vormen en maten.
Verse groenten.
Onbespoten.
Met de tijd gekregen om rustig te groeien.
En dat proef je.
Wanneer ik langs de kraam loop, zie ik niet alleen groenten. Ik zie de seizoenen.
De lente brengt frisheid en nieuw leven.
De zomer staat vol groei en overvloed.
De herfst nodigt uit om te oogsten en naar binnen te keren.
En de winter? Die vraagt om rust, warmte en vertraging.
Ja, ik hoor sommigen alweer denken: “Mens, wat zweef je hoog vandaag.”
Maar eerlijk?
Ons lichaam is vaak een stuk slimmer dan we denken.
Toen het de afgelopen weken warm was, had ik weinig behoefte aan een zware stamppot. Net zoals ik in december niet wakker word met een onbedwingbare trek in aardbeien.
Althans, niet de aardbeien die half Europa hebben doorkruist om uiteindelijk smakeloos in een plastic bakje te eindigen.
Op de markt liggen ze daar.
De vergeten groenten.
Groenten die ooit heel gewoon waren, maar tegenwoordig regelmatig worden aangezien voor decoratiemateriaal.
Schorseneren.
Aardpeer. Je moet wel heel erg van elkaar houden!
Koolrabi.
Knolselder.
Rammenas.
Meiraap.
Raapstelen.
Postelein.
Snijbiet.
En mijn persoonlijke favoriet: Cavolo Nero.
Palmkool voor intimi.
Een groente die eruitziet alsof iemand boerenkool en een palmboom een avontuurlijk weekend heeft laten beleven. Van oorsprong uit het Middellands zeegebied.
Sommige mensen lopen er achteloos aan voorbij.
Ik niet.
Ik zie mogelijkheden.
Soepen.
Ovenschotels.
Salades.
Stoofgerechten.
En soms gewoon een groente die eindelijk weer eens mag smaken naar zichzelf.
Dus wat mijn favoriete recept is?
Dat weet ik eigenlijk niet.
Mijn favoriete recept verandert namelijk met het seizoen mee.
Maar mijn favoriete ingrediënt?
Dat is zonder twijfel de natuur die precies op tijd levert wat we op dat moment nodig hebben.
En geloof me, daar kan geen blaadje sla tegenop🌱😊
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie