Het jaar is 2075.
Het leven op wat ooit de Blauwe Planeet werd genoemd, is er niet bepaald gezelliger op geworden.
De oorlogen tussen Europa en de Verenigde Staten hebben hun sporen nagelaten. Oogsten mislukken. Water is schaars. De droogte houdt inmiddels al jaren aan. Grote delen van de wereld zijn veranderd in uitgestrekte vlaktes waar zelfs een paardenbloem het opgeeft.
Kortom: de mensheid heeft er weer eens een rommeltje van gemaakt.
Maar gelukkig is daar altijd een ondernemer die kansen ziet waar anderen problemen zien.
De nazaten van Elon Musk maakten vorige week via X bekend dat het project Mars voor Miljonairs officieel van start gaat.
Na jaren van onderzoek zijn wetenschappers erin geslaagd een revolutionair kieuwsysteem te ontwikkelen. Een technisch hoogstandje dat achter in de nek wordt geplaatst en waarmee de nieuwe bewoners van Mars kunnen overleven in omstandigheden die voor gewone aardbewoners iets minder ideaal zijn.
Het apparaat ziet eruit alsof een stofzuiger, een koffiezetapparaat en een buitenaards wezen samen een kind hebben gekregen.
Maar het werkt.
En dat is uiteindelijk waar het om draait.
De eerste exemplaren werden geplaatst bij de tweeling van Saxon Musk, die inmiddels trots poseert voor de camera’s terwijl de machines zachtjes achter hun oren zoemen.
De wachtlijst schijnt inmiddels langer te zijn dan die voor sociale huurwoningen in Nederland.
Op Mars zelf wordt ondertussen hard gewerkt aan de eerste nederzetting.
Tussen vulkanen en rode stofvlaktes verrijst langzaam een stad met de bescheiden naam:
Exa Dark Deimos.
Waarom gewoon “Marsdorp” als het ook kan klinken als een eindbaas uit een sciencefictiongame?
De eerste huizen staan inmiddels overeind.
Een Tesla-fabriek draait proefproducties.
Er is een winkelcentrum.
Een wellnesscentrum.
Een yogastudio.
Drie koffiebars.
En volgens onbevestigde berichten wordt momenteel gewerkt aan een biologische markt waar voor slechts 87 Marscredits een bosje radijs gekocht kan worden.
Want sommige dingen veranderen nooit.
Over vier weken vertrekt de eerste groep kolonisten.
De rijksten der aarde.
De slimsten.
De invloedrijksten.
De mensen die zich een enkeltje naar een andere planeet kunnen veroorloven.
En terwijl zij zich voorbereiden op hun vertrek, vraag ik me iets af.
Stel dat het lukt.
Stel dat we daadwerkelijk Mars koloniseren.
Nemen we dan ook onszelf mee?
Onze ruzies.
Onze politieke discussies.
Onze hebzucht.
Onze drang om overal een parkeerplaats aan te leggen.
Onze behoefte om op sociale media te klagen over de buren.
Want als de geschiedenis ons iets heeft geleerd, dan is het dit:
Het probleem was misschien nooit de planeet.
Misschien waren wij het.
En ik weet bijna zeker dat er binnen zes maanden na aankomst op Mars iemand op X zal schrijven:
“Vroeger was alles beter. Toen we nog op aarde woonden.”
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie