Soms kijk ik naar twee wollen figuurtjes die ik met dezelfde wol en dezelfde techniek heb gemaakt. Toch zijn ze nooit helemaal hetzelfde. En eerlijk? Gelukkig maar.
Vilten, vilten… het is iets wat ik al heel wat jaartjes doe. Zowel natvilten als naaldvilten. Beide zijn me even lief en bij allebei kan ik mezelf er, in de goede zin van het woord, helemaal in verliezen.
Geef mij een stuk bubbelplastic op tafel, een mooie ontwerpgedachte in mijn hoofd en een berg zachte wol, en ik ben voorlopig wel even zoet.
Van een pluk wol naar iets bijzonders
Bij natvilten begint het allemaal met ongesponnen wol. Je legt de vezels zorgvuldig neer, laagje voor laagje, en bouwt zo langzaam je ontwerp op. Met zachte Merino wol, soms gecombineerd met zijde die als onderlaag of verfijnde toevoeging dient, ontstaat er iets wat je vooraf alleen nog maar voor je ziet.
En dan begint het werk.
Wrijven, rollen, draaien, opnieuw kijken en verder werken. Langzaam veranderen losse vezels in een stevig stuk vilt. Wat eerst alleen een idee was, krijgt vorm onder je handen.
Ik heb zelfs kledingstukken gemaakt voor een dame die het zich kon veroorloven. Want laten we eerlijk zijn: in zo’n kledingstuk gaan héél, héél veel uren zitten. En dan heb ik het nog niet eens over de materialen. Goede Merino wol en zijde zijn prachtig, maar ze vormen ook een flinke aanslag op je budget.
Als je dan bedenkt hoeveel tijd en aandacht er nodig zijn om van ongesponnen wol iets bijzonders te maken, begrijp je meteen waarom handgemaakt werk niet zomaar met massaproductie te vergelijken is. Sommige dingen zijn in geld nauwelijks goed uit te drukken.
Van kinderfeestjes tot teambuilding
Het vilten bracht me op allerlei plekken.
Ik leerde kinderen de beginselen van het vilten tijdens kinderfeestjes en gaf uitgebreide workshops aan volwassenen. Het was heerlijk om mensen kennis te laten maken met dit ambacht. Om ze te laten ontdekken wat er allemaal mogelijk is met wol en hoe je met je eigen handen iets kunt creëren.
Maar weet je wat ik misschien nog wel het allerleukste vond?
De teambuildingsessies bij bedrijven!
Vooral de mannen die in het begin een beetje schoorvoetend aan tafel kwamen zitten, waren geweldig. Je zag ze bijna denken: Wat moet ik hier nu weer mee? Wol? Vilten? Echt?
En dan gebeurde het.
Eenmaal bezig, met de punt van de tong bijna uit de mond van concentratie, waren ze aan het creëren alsof hun leven ervan afhing. Helemaal verdiept in hun werk, zorgvuldig bezig met hun eigen ontwerp en ondertussen steeds enthousiaster over wat er onder hun handen ontstond.
Dat vond ik prachtig om te zien. Even geen vergaderingen, deadlines of zakelijke beslommeringen, maar gewoon met je handen bezig zijn en ontdekken wat je zelf kunt maken.
En toen stopte ik er ineens mee…
Waarom?
Geen idee.
Soms lopen de dingen nu eenmaal zoals ze lopen. Er komen andere dingen op je pad, je aandacht verschuift en voor je het weet ligt iets waar je ooit zoveel plezier in had een hele tijd stil.
Zo ging het bij mij ook.
Het vilten verdween naar de achtergrond. Niet omdat ik het niet meer mooi vond, maar gewoon… omdat het leven soms zijn eigen route volgt.
En toen begon het de afgelopen periode toch weer te kriebelen.
De wol kwam weer tevoorschijn en ik besloot opnieuw aan de slag te gaan. Dit keer begon ik met naaldvilten.
Een mand vol wol en een hoofd vol ideeën
Met wat pijpenragers als basis en ongesponnen wol kan ik tegenwoordig de meest bijzondere wezentjes maken. Geen kledingstukken of grote lappen vilt, maar kleine figuurtjes met een eigen uitstraling.
Ik heb een grote mand vol wol in allerlei kleuren. Ik pak een kleur, begin te werken en langzaam ontstaat er een vorm.
Soms heb ik vooraf een idee, maar soms ontstaat het figuurtje gewoon terwijl ik bezig ben. Een beetje wol hier, een plukje daar, nog wat vorm geven… en ineens staat er iets voor me dat er daarvoor nog helemaal niet was.
Het grappige is dat ik niet altijd vooraf weet wat het gaat worden. De wol lijkt soms zelf te bepalen welke kant we op gaan. En wie ben ik dan om daar tegenin te gaan?
Zo ontstaan er kleine wezentjes met ieder een eigen vorm en karakter. De ene keer een beetje eigenwijs, de andere keer lief en dromerig. En voor ik het weet, staan ze daar met z’n allen op tafel.
Welkom in het wonderbos
En ja, wat doe je dan met al die bewoners?
Je kunt ze natuurlijk gezellig op tafel laten staan, maar op een gegeven moment wordt het daar ook behoorlijk druk.
Dus besloot ik een Etsy-winkeltje te openen en een aantal listings aan te maken. En daar staan ze nu: te pronken als de bewoners van mijn eigen kleine wonderbos.
Mijn bosbewoners zijn stuk voor stuk met de hand gemaakt. Geen mal die ervoor zorgt dat ze allemaal precies hetzelfde worden, geen lopende band en geen serie identieke figuurtjes.
Ik begin met wol en een idee, en ergens onderweg krijgt ieder wezentje zijn eigen karakter.
Dat is misschien wel wat ik het mooiste vind aan dit werk. Je kunt met dezelfde materialen beginnen en toch steeds iets anders maken. De ene creatie lijkt misschien een beetje op de andere, maar helemaal gelijk worden ze nooit.
En gelukkig maar!
Want juist die kleine verschillen maken handwerk bijzonder. Een eigen houding, een eigen vorm, een eigen uitstraling. Het zijn geen foutjes die weggewerkt moeten worden, maar eigenschappen die ieder figuurtje uniek maken.
En zo blijft het wonderbos groeien
Ik weet nog niet precies hoeveel bewoners er uiteindelijk in mijn wonderbos zullen wonen. Misschien komen er nieuwe kleuren, nieuwe vormen en nieuwe wezentjes bij. Dat ontdek ik vanzelf, pluk wol voor pluk wol.
Voorlopig vind je me dus regelmatig met mijn handen in de wol, een mand vol kleuren naast me en waarschijnlijk een paar nieuwe bewoners op tafel.
En mocht je me zoeken? Kijk dan maar eens in mijn Etsy-winkeltje. Wie weet staat daar wel een klein wolwezentje tussen dat precies bij jou past.
Want soms begint iets heel bijzonders gewoon met een plukje wol.
Welkom in het wonderbos van ViltKasteel Atelier, waar geen twee bewoners hetzelfde zijn en ieder wezentje zijn eigen verhaal vertelt.
Geef een reactie