Vertel ons over je ochtendroutine.
Bekijk alle reacties
Het is nog donker.
Er piept nog geen daglicht door de kleine kiertjes van de gordijnen. Ik draai me nog eens lekker om in mijn warme, knusse holletje en besluit dat de wereld best nog even zonder mij kan.
Wat later doe ik met enige tegenzin één oog open.
Hé… er is inmiddels wat daglicht te zien.
Ik draai me om en zoek naar de tijd.
Tja.
Nu wordt het toch echt tijd om op te staan.
Ik duw één been onder het dekbed vandaan en…
Oei.
De zomer is nu toch echt voorbij.
Mijn tweede been volgt en ik loop op een klein drafje richting mijn warme ochtendjas. Ik sla de zachte stof om me heen en strompel naar beneden.
De keuken in.
Want er is één ding dat een gure herfstochtend een stuk aangenamer maakt:
koffie.
Ik pak de moka, vul hem met water en koffie en zet hem op het fornuis.
En dan begint misschien wel mijn favoriete stukje van de ochtend.
Ik wacht.
De moka doet rustig zijn werk. Eerst hoor je bijna niets en dan komt langzaam dat vertrouwde pruttelende geluid.
Ik blijf even staan.
De geur van vers gezette koffie vult de keuken en alleen daarvan word ik al een beetje wakker. Het is zo’n geur die warmte met zich meebrengt. Alsof de ochtend zegt: kom maar, het komt allemaal wel goed.
Terwijl de koffie langzaam omhoog komt, ruim ik op mijn gemak de vaatwasser leeg. Geen haast. Ik luister naar het zachte gepruttel op het fornuis en geniet ondertussen al een beetje van wat er straks in mijn mok zit.
Ik pak de ontbijtplankjes en snijd een paar dikke boterhammen van het stuk zuurdesembrood.
Dan pak ik de glazen mokken.
De koffie is klaar.
Ik schenk het warme, goudbruine vocht in en blijf nog even kijken naar de damp die erboven kringelt.
Ik pak mijn mok met beide handen vast.
Die eerste warmte trekt meteen mijn vingers in.
Ik plof neer in mijn kuipstoel, trek mijn ochtendjas nog wat dichter om me heen en neem de eerste slok.
Langzaam.
Niet omdat de koffie heet is, maar omdat ik er gewoon even van wil genieten.
Heerlijk.
De warme koffie glijdt naar binnen en lijkt me van binnenuit wakker te maken. Mijn handen worden warm aan de mok, mijn lijf ontspant en ergens tussen die eerste en tweede slok begint mijn hoofd ook langzaam op gang te komen.
Buiten is het guur.
Binnen is het warm.
En ik zit daar met mijn koffie, mijn dikke boterhammen en mijn ochtendjas alsof de rest van de wereld nog heel even niet bestaat.
Misschien is dit wel mijn ochtendroutine.
Geen haast.
Geen ingewikkeld schema met twintig stappen.
Geen koude douche om mezelf zogenaamd optimaal te laten presteren.
Gewoon wakker worden.
Een warme ochtendjas.
Een paar dikke boterhammen.
En vooral die eerste, heerlijke kop koffie.
Dat kleine moment waarop de dag nog moet beginnen en ik even helemaal nergens hoef te zijn.
En eerlijk?
Daar kan ik best iedere ochtend voor uit mijn warme holletje komen.
Geef een reactie