Wat is de meest onderschatte levensvaardigheid?
Bekijk alle reacties
Elke dag moet de stofzuiger door mijn huis.
Ik word namelijk lichtelijk geïrriteerd van kruimels op de vloer, halve spinnenragjes die blijkbaar binnen één dag ontstaan en stoflaagjes op de plinten.
Maar waar ik écht niet blij van word?
Voetstappen op mijn mooie houten vloer.
Ik kan honderd keer roepen:
‘SCHOENEN OP DE MAT!’
Maar vervolgens krijg ik:
‘Oh sorry, ik had mijn handen vol.’
Tja.
En dan…
Stel je voor.
Er wordt op de deur geklopt.
Ik strompel naar de voordeur en daar staat de postbode.
En niet zomaar een postbode.
Nee.
De brenger van mijn toekomstige geluk.
Mijn eigen stofzuigrobot.
Want ik ben schoon.
Niet gewoon een beetje schoon.
Ik hou van netjes. Van geordend. Van spullen die een vaste plek hebben.
Alles heeft hier een plek.
En wee je gebeente als iemand besluit daar verandering in te brengen.
Hoe vervelend is het bijvoorbeeld als je de sleutel van het schuurtje wilt pakken uit het mandje waar die altijd ligt…
Leeg.
Telefoon pakken.
Groepsapp openen.
‘Wie heeft de sleutel van het schuurtje?’
En dan, drie minuten later:
Oh.
Hij zit nog in mijn jaszak.
Niet officieel natuurlijk.
Maar als iets niet recht ligt, niet schoon is of op de verkeerde plek staat, dan zie ik het.
Mijn brein ziet het.
Mijn ogen zien het.
Mijn ziel ziet het.
Dus ja, Vivid Green.
Ik heb volgens mij die robot nodig.
Niet omdat ik niet kan stofzuigen.
Dat kan ik namelijk prima.
Veel te prima.
Maar ik heb ook nog een leven.
Ik wil schrijven.
Werken.
Nieuwe plannen bedenken.
Mijn huis verbouwen.
Koffie drinken.
En waarschijnlijk nog zo’n 86 dingen doen die ergens op mijn to-dolijst staan.
Dus stel je eens voor…
Ik kom thuis.
De vloer is schoon, geen kruimels, geen stof, geen verdwaalde haren.
Geen voetstappen.
Geen halve spinnenragjes.
Geen stemmetje in mijn hoofd dat zegt:
‘Je moet eigenlijk nog even stofzuigen.’
Gewoon…SCHOON.
En ondertussen heeft mijn robot het allemaal geregeld.
Hij zuigt.
Hij dweilt.
Hij leegt zichzelf.
Hij wast zelfs zijn eigen dweil.
Hallo?!
Dat is geen robotstofzuiger meer.
Dat is gewoon een extra huisgenoot.
Eentje die niet zeurt.
Niet vraagt wat we eten.
Niet zegt dat hij het morgen wel doet.
En eerlijk gezegd lijkt me dat fantastisch.
Want ik wil helemaal niet méér tijd besteden aan schoonmaken.
Ik wil tijd besparen.
Tijd om te schrijven, om te werken.
Dus Vivid Green…ik ben er klaar voor.
Mijn huis is er klaar voor.
Mijn halve OCD is er méér dan klaar voor.
En ergens in Nederland staat straks hopelijk mijn nieuwe beste vriend op mij te wachten. Mijn eigen robot. Ik beloof hem een mooi plekje.
Ik zal goed voor hem zorgen.
Hij krijgt alle aandacht die hij nodig heeft.
En vooral, hij hoeft nooit meer te wachten tot ik tijd heb om te stofzuigen.
Dus bij deze:
Vivid Green, laat mij kennismaken met mijn nieuwe beste vriend.
Ik ben bereid mijn vloer ervoor op te offeren.
Mijn tijd ook.
Maar mijn kruimels?
Geef een reactie