De geest geeft je een wens. Wat wens je?

Bekijk alle reacties

Tja… wat zou ik wensen?

Wereldvrede.

Maar eerlijk gezegd vraag ik me af hoe lang dat stand zou houden. Zolang de wereld bestaat, lijken we elkaar al de kop in te slaan.

Een wereld zonder ongelijkheid. Mooi.

Een wereld waarin geen kinderen hoeven te lijden. Ook mooi.

Een wereld zonder honger. Zeer noodzakelijk.

Of moet ik grootser dromen?

Gouden bergen. Diamanten. Een grote, dure auto. Een enorme villa met alles erop en eraan.

Maar als ik werkelijk één wens mocht doen, zou ik iets heel kleins wensen.

Een plekje waar ik iedere ochtend de zon kan begroeten.

Waar de dieren hun gang kunnen gaan en het leven een stuk langzamer en eenvoudiger is.

Ik zie het al helemaal voor me.

Je slaat ’s ochtends het dekbed van je af. Je laat je benen naast het bed hangen en je voeten raken de vloer.

Een mooie natuursteen voelt koel onder mijn voeten.

Ik sta op.

De trap af.

De keuken in.

Ik zet de Moka op het vuur en open de luiken van mijn mooie, knusse huisje ergens in Frankrijk.

Daar is ze. De ochtendzon. Net achter de heuvel vandaan, bezig om de wereld om me heen weer wakker te maken.

Een goudgele gloed valt over de velden en geeft het landschap iets bijna mysterieus.

Ik schenk mijn koffie in en loop met mijn ontbijt naar buiten.

Onder de veranda neem ik plaats.

En dan zie ik haar.

In mijn ooghoek staat een moederhert met haar jong.

Ze eten van het gras dat nog glinstert van de ochtenddauw.

De geur van lavendel prikkelt mijn neus.

Ik zak tevreden wat verder achterover in mijn stoel.

Dit…….dit zou mijn wens zijn.

Tot ik mijn telefoon pak.

Ik open mijn nieuwsapp.

En binnen een paar seconden is de wereld weer terug.

Oorlog. Hongersnood. Natuur die onder druk staat.

Kinderen die lijden. Verschrikkelijke onderwerpen volgen elkaar op.

Ik sluit de app.

Zucht eens diep.

En daar zit ik dan.

Op mijn veranda.

Met mijn koffie.

Met de zon op mijn gezicht.

Een moederhert in de tuin.

Een prachtig stukje aarde om mij heen.

En tegelijkertijd voelt het alsof de rest van de wereld in brand staat.

Dan denk ik:

Als ik de wereld zou mogen redden, zou ik daar waarschijnlijk veel meer wensen voor nodig hebben.

Want mijn wens was eigenlijk heel klein.

Een huisje.

Een stukje natuur.

Een rustiger leven.

Maar misschien hoeft een wens niet groot te zijn om betekenis te hebben.

Misschien kan ik juist vanuit die droom iets betekenen.

Niet door de wereld in één keer te redden.

Dat kan ik niet.

Maar wel door iedere dag kleine keuzes te maken.

Minder verspilling. Minder afval.

Geen vlees of zuivel. Geen pesticiden en andere giftige stoffen.

Meer aandacht voor de aarde. Meer ruimte voor dieren.

En misschien begint het daar wel.

Bij kleine dingen die samen iets groters kunnen worden.

Een druppel op een gloeiende plaat.

Ik weet dat één druppel de plaat niet laat afkoelen.

Maar het is wél een druppel.

En misschien zijn er meer mensen die een druppel willen toevoegen.

Mijn wens zou dus uiteindelijk toch niet alleen voor mezelf zijn.

Ik zou dat kleine huisje in Frankrijk wensen.

De zon.

De lavendel.

De hertjes.

De rust.

En vanuit die rust zou ik willen blijven zorgen voor de wereld die mij dat alles geeft.

Want misschien hoef je de wereld niet in één keer te redden.

Misschien begint redden gewoon met zorgen voor het stukje aarde waar je zelf je voeten neerzet.