Wat zou je eerder in je leven willen beginnen?
Bekijk alle reacties
Er zijn wel een aantal dingen in mijn leven die ik eerder had willen weten, zodat ik er ook eerder aan had kunnen beginnen.
Eén daarvan is schrijven.
Jarenlang heb ik tegen een berg aangelopen die ik zelf had opgericht.
Als het onderwerp ter sprake kwam, gewoon als een rafel in mijn gedachten of als onderwerp tijdens een gesprek, speelde het weer als een soort utopie door mijn hoofd en lijf.
Maar iedere keer gooide ik zelf een schepje boven op die figuurlijke berg.
Hij werd hoger en hoger.
En ondertussen rafelde ik het gedachtekleed draad voor draad verder af.
Want… wat heb ik nou te vertellen?
Ik kan toch niet schrijven!
Mijn dyslexie is veel te aanwezig.
Ik heb echt geen tijd.
Allemaal smoesjes.
Smoesjes om vooral maar niet te beginnen.
Terwijl mijn hart, hoofd en handen tegelijkertijd een heel ander geluid lieten horen.
Tot ik in een periode terechtkwam waarin er ineens tijd ontstond.
Uurtjes die ik op een andere manier kon inrichten.
En enigszins onwennig ging ik achter mijn computer zitten.
En ik begon.
Letters kwamen uit mijn vingers.
Letters vormden woorden.
Woorden werden zinnen.
En uiteindelijk vulden die zinnen, verpakt in alinea’s, een pagina.
Soms stroef.
Soms vloeiend.
En toen gebeurde er iets wat ik zelf niet had zien aankomen.
Er ontstond niet één boek.
Maar vijf.
Vijf boeken die al die tijd ergens verstopt in mijn brein lagen te rijpen.
Vier boeken over mijn jarenlange ervaring in het werkveld.
En één over mijn toxische relatie en de stalker die ik daaraan heb overgehouden.
En alsof het zo moest zijn, kwam ik op Instagram een post tegen van een schrijfcursus.
Bureau Artemis.
Uhum.
Interessant.
Ik maakte een proefles.
Die beviel goed.
Een uurtje later had ik mezelf ingeschreven.
En daar zou ik ontdekken hoeveel zo’n cursus kon toevoegen aan mijn creativiteit en mijn manier van schrijven.
Wanneer ik een ingezonden tekst terugkreeg van Hedwig, zag ik dat ik op de goede weg was.
Maar soms moest ik nog een afslag nemen.
Een stukje terug.
Een andere route proberen.
Om uiteindelijk weer op de juiste weg uit te komen.
En nu, na al die maanden, lees ik soms mijn allereerste schrijfwerk terug.
Dan valt pas echt op hoeveel ontwikkeling ik heb doorgemaakt.
En er zijn zelfs momenten…
Heel soms…
Dat ik denk.
Dat ik mezelf afvraag
‘Oh… kan ik schrijven?’
Dat vind ik misschien nog wel het mooiste.
Al die ideetjes, groot of klein, die al jaren als een soort lemniscaat door mijn lijf meanderen, beginnen eindelijk vorm te krijgen.
Want schrijven doe je niet even op een zondagmiddag.
Het is een proces.
Een proces dat zich niet laat haasten.
Zoals een heerlijke Miso die ligt te fermenteren totdat er uiteindelijk een goedje ontstaat dat barst van smaak, geur en diversiteit.
Elke dag werk ik, naast het bloggen, aan mijn boeken.
Ik lees een hoofdstuk opnieuw.
Herschrijf een stuk.
Schuif met woorden.
Haal iets weg.
Voeg iets toe.
En uiteindelijk…
Blijf ik ervan af.
Want op een gegeven moment is het tweaken klaar.
Dan moet je er gewoon vanaf blijven.
Mijn eerste manuscript is inmiddels door Hedwig gelezen.
Deze komende week nemen we haar rapport samen door.
En ik moet heel eerlijk bekennen…
ik ben best nerveus.
Want dat eerste manuscript is inmiddels een onderdeel van mezelf geworden.
En straks gaat iemand anders daar iets van vinden.
Dat is leuk.
Dat is spannend.
Dat is confronterend.
En tegelijkertijd ontzettend hartroerend.
Want misschien is dat wel wat er gebeurt als je eindelijk begint aan iets waar je jarenlang tegenop hebt gekeken.
Je ontdekt niet alleen wat je kunt.
Je ontdekt ook hoeveel er al die tijd in je heeft gezeten.
En als ik mezelf één ding zou mogen meegeven aan het begin van die berg, dan zou het waarschijnlijk heel simpel zijn:
Begin gewoon.
Niet omdat je al weet hoe het moet.
Maar omdat je pas ontdekt wat je kunt, nadat je bent begonnen. 
Geef een reactie