Als je een fictief dier zou kunnen kiezen om je levenslange metgezel te zijn (zoals een Pokémon of een fantasiehuisdier), wat zou het dan zijn?
Bekijk alle reacties
Vandaag werd ik wakker met een raar gevoel.
Ken je dat?
Niets lukt, alles is te veel. De kleinste dingen irriteren je en je hebt werkelijk geen idee waar het vandaan komt.
Je schrijft een blog en de halve tekst verdwijnt. Gewoon. Foetsie. Ergens de digitale ether in.
Nou, dan word je daar dus strontchagrijnig van.
En dan denk je terug aan gisteren.
Ik had het hele huis van boven naar beneden schoongemaakt. Ieder hoekje, ieder plintje, alles had een verse laag schoonmaak over zich heen gekregen.
En ’s avonds loop ik op mijn blote voeten van beneden naar boven.
Zand.
Onder mijn voeten.
Daar zakt de moed me dus even van in de schoenen.
Want dat betekent dat ik vandaag, jawel, alles weer opnieuw kan doen.
Stofzuiger.
Dweil.
Nog een keer.
Ik zeg tegen mijn huisgenoten:
‘Schoenen op de mat. Niet met schoenen naar binnen. Het is stront smerig en ik kan weer de hele zooi opruimen.’
En natuurlijk komt dan:
‘Oh, daar had ik helemaal niet aan gedacht. Ik had er geen erg in om mijn schoenen uit te doen.’
Nee.
Natuurlijk niet.
En daar zit precies mijn irritatie.
Want het gaat helemaal niet om dat beetje zand.
Het gaat om respect voor het werk dat iemand doet.
Ik heb niet zomaar even een doekje over de vloer gehaald. Ik heb tijd besteed aan het schoonmaken van het huis. En als je daar vervolgens met je schoenen dwars doorheen loopt, voelt het alsof dat werk er blijkbaar niet zo toe doet.
En ineens moest ik denken aan iets heel anders.
Werk.
Stel: je bent opdrachtgever en je stuurt iemand een opdracht.
Die persoon gaat ermee aan de slag.
Hij doet zijn werk.
En vervolgens krijgt hij het terug met de mededeling:
‘Oh, had ik je niet verteld dat de sparing maar 80 millimeter moest zijn?’
Ehm…
Nee.
Dat had je niet verteld.
En dan komt de reactie:
‘Nou, dat is ook wat. Hij houdt geen rekening met mijn werk.’
En daar hebben we h’m dan…..
Heb dan ook eens een beetje respect voor het werk dat ík doe.
Want hoe kan iemand rekening houden met iets wat jij niet hebt verteld?
Hoe kan iemand voorkomen dat er zand op een schone vloer komt als niemand heeft gezegd dat de schoenen uit moeten?
We vinden het vaak heel normaal dat een ander rekening houdt met óns.
Met onze planning.
Met ons werk.
Met onze spullen.
Met onze wensen.
Maar ondertussen vergeten we soms dat er aan de andere kant ook gewoon iemand staat.
Iemand die tijd besteedt.
Iemand die moeite doet.
Iemand die probeert het goed te doen met de informatie die hij heeft.
Misschien is dat rare gevoel waarmee ik vanmorgen wakker werd dus helemaal niet zo raar.
Misschien ben ik gewoon even klaar met het idee dat wat ik doe vanzelfsprekend is.
Want dat is het niet.
Niet het schoonmaken van een huis.
Niet het uitvoeren van een opdracht.
Niet het schrijven van een blog.
En zelfs niet het opruimen van de digitale rotzooi die een verdwenen tekst achterlaat. 
Een beetje respect voor elkaars werk kan soms beginnen met iets heel simpels.
Je schoenen uitdoen.
Of gewoon vertellen dat die sparing 80 millimeter moet zijn.
Scheelt een hoop ergernis. 
Geef een reactie