Als je een week lang van leven moest wisselen met een fictief personage, wie zou je dan kiezen?
Bekijk alle reacties
Ouder worden.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe bijzonderder ik het eigenlijk vind.
Ik weet natuurlijk dat je er niet zo heel veel aan kunt doen. De tijd doet zijn werk en de natuur doet vrolijk mee. Tandwielen draaien wat stroever, hier en daar begint iets te piepen en kraken en voor je het weet heb je onderdelen met rare geluiden waarvan je vroeger niet eens wist dat ze bestonden.
Gisteren was ik in het ziekenhuis.
Tja… ook bij mij beginnen de tandwielen inmiddels wat stroever te draaien en het piepen en kraken is meer aanwezig dan ooit tevoren.
Op de poli waar ik moest zijn, viel het me op dat ik één van de jonkies was. En terwijl ik daar zat te wachten, bedacht ik me ineens:
Over twintig jaar zie ik er naar alle waarschijnlijkheid ook zo uit.
Nou ja… ongeveer dan.
Mijn gedachten dwaalden af.
Naar mijn oma. De moeder van mijn vader.
Toen ik een jaar of zeven was, zagen mijn kinderogen een oude dame.
Gezet. Grijze haren in een dun knotje boven op haar hoofd en van die echte omajurken.
Ik zei altijd tegen mijn vader, terwijl ik op de stang van zijn fiets zat, dat oma een beetje op Vrouwtje Theelepel leek.
Mijn vader was het daar blijkbaar mee eens.
En vanaf dat moment werd mijn oma voor altijd omgedoopt tot oma Theelepel.
Mijn moeder maakte om de dag schoon bij oma, want dat kon ze allemaal niet meer.
Mijn zussen, die boven mij kwamen, deden op woensdag en zaterdag wat boodschappen.
Want ook dat kon ze niet meer.
Een tante regelde de was en de strijk.
Want ja… in die tijd werden zelfs de onderbroeken nog gestreken.
En ook dat kon oma niet meer.
Terwijl ik daar gisteren in die wachtkamer zat, kwamen de herinneringen één voor één voorbij.
En ineens realiseerde ik me iets.
Toen mijn oma Theelepel overleed, werd ze begraven onder het gefluister:
‘Tja… ze was ook al zo oud.’
Mijn wenkbrauwen schoten omhoog.
Een denkrimpel speelde met de huid op mijn voorhoofd.
Ze was een jaar jonger dan ik nu ben.
UHU.
Ik keek eens naar beneden.
Dr. Martens aan mijn voeten.
Een zwarte, wijde katoenen broek om mijn benen.
Een gele blouse in Japans model voor een vrolijk contrast.
Over mijn schouder een bijpassend tasje van Dr. Martens.
Ik keek nog eens naar mijn kleding en moest eigenlijk een beetje lachen.
Want ineens realiseerde ik me dat de vrouwen die nu de leeftijd hebben waarop mijn oma Theelepel toen was, helemaal niet oud zijn.
We staan nog midden in het leven.
We werken.
We reizen.
We ontdekken.
We maken plannen.
We gaan naar concerten en festivals.
We zijn actief onderdeel van de maatschappij.
En ondertussen voelt mijn hoofd soms nog steeds alsof het ergens begin twintig is.
Fris en fruitig.
Alleen mijn lichaam vertelt me af en toe dat ik misschien niet meer drie dagen lang op een luchtbedje op een niet-zo-luxe camping moet gaan liggen tijdens een festival.
Dat dan weer wel.
Wat een verschil.
Mijn oma was op dezelfde leeftijd als ik nu ben, maar haar wereld zag er totaal anders uit.
Niet omdat zij ‘ouder’ was dan ik.
Maar omdat de wereld waarin zij ouder werd anders was.
Andere verwachtingen.
Andere mogelijkheden.
Een ander beeld van wat een vrouw op die leeftijd hoorde te zijn.
En misschien is dat wel het bijzondere aan ouder worden.
Je krijgt niet alleen jaren erbij.
Je krijgt ook de mogelijkheid om te ontdekken dat de beelden die je als kind had van ‘oud’, helemaal niet hoeven te kloppen.
Mijn zevenjarige ik zag een oude dame in haar fluweel groene stoel.
Mijn huidige ik kijkt naar beneden, ziet Dr. Martens en denkt:
Nou oma… volgens mij hebben we het begrip ‘oud’ inmiddels behoorlijk opgerekt.
Terwijl ik daar zo in de wacht zit, voel ik me ineens een stuk fitter dan mijn oma was in haar tijd. Ik kijk nog eens naar mijn Dr. Martens en moet glimlachen. Misschien ben ik dan inmiddels wel ouder dan mijn oma ooit is geworden, maar oud? Nee hoor. Daar ben ik voorlopig nog niet aan toe.
Geef een reactie