De prompt van vandaag voelt een beetje als:

‘Heb je ooit spijt gehad van het lezen van een boek? Welk boek en waarom?‘

😂 Be there, done that!

Dussss… dan nemen we een andere afslag.

Alleen…

Welke?

Sinds ik terug ben van vakantie lijkt mijn werkbrein nog niet helemaal in de werkmodus te opereren. Alsof een deel van mij nog ergens tussen de Franse heuvels, een kop koffie en een veel te lange lunch zit.

En misschien is dat helemaal niet zo erg. Mijn vingers tikken soms ‘zomaar’ een tekst en dan heb je toch ineens een blog. Hier gaan we.

Ik ben nu bijna een jaar uit het wereldje van dagelijks binnen een centrum werken. In het begin voelde dat als; dit was net op tijd.

Ik moest iets compleet anders gaan doen.

Ik begon een burn-out te ontwikkelen.

Ik was klaar met het werk dat ik jarenlang, met heel veel liefde, had gedaan.

En begrijp me goed: het waren absoluut niet de kinderen.

Die mis ik enorm.

Het was het steeds hetzelfde riedeltje.

Iedere dag hetzelfde patroon.

Dezelfde structuur, dezelfde werkzaamheden, dezelfde dynamiek.

En ik kon dat patroon niet meer met een goed niveau van enthousiasme tegemoet treden.

Dat waren sterke signalen.

En daar moest ik naar luisteren.

Nu spreek ik nog regelmatig drie oud-collega’s en gelukkig kan ik dan vragen hoe het met mijn Gremlins gaat.

Want er zijn van die kinderen die zich gewoon in je geheugen hebben gegrift.

Hun lach.

De ondeugende dingen die ze uithalen.

Die gezichten wanneer ze precies weten dat ze iets doen wat eigenlijk niet kan of mag.

Geweldig!

En dan hoor je ineens van een collega:

‘Hij is gaan praten.‘

Of:

‘Ze kan het dagritme nu heel goed aan.‘

Of:

‘Hij gebruikt de tablet inmiddels goed om te communiceren.‘

Love it!

Dat zijn de berichten waar ik blij van word.

Want dan weet ik:

Mijn werk begint vruchten af te werpen.

En dát is misschien wel het moeilijkste stukje van mijn werk dat ik met een bloedend hart na ruim dertig jaar heb achtergelaten.

Het werken met een team met een gemêleerde uitstraling.

Jonge vrouwen die net van school komen en vol enthousiasme en leergierigheid hun dag beginnen.

Een club doorgewinterde werkers die inmiddels ongeveer iedere situatie al eens voorbij hebben zien komen.

En een matriarch.

Die matriarch was ik.

Een jaar geleden heb ik mijn werk overgedragen aan een nieuwe pedagoog.

Dat was even wennen.

Voor het team.

Voor mij.

Want na al die jaren laat je niet alleen een baan achter.

Je laat een stukje van jezelf achter.

Maar inmiddels zit het ritme er weer in.

Het team floreert.

De kinderen groeien.

En ik?

Ik heb een andere afslag genomen.

En misschien is dat precies wat ik nodig had.

Niet omdat het oude niet meer goed was.

Maar omdat ik er niet meer dezelfde vrouw was als toen ik eraan begon.

Die matriarch is niet verdwenen.

Ze heeft alleen een andere plek gekregen.

Een andere plek, maar zeker niet los van kinderen en hun ontwikkeling.

Ik vul mijn dagen nu met het schrijven over die dertig-plus jaren.

Mooie, ontroerende en herkenbare verhalen die iets vertellen over hoe ik al die jaren mijn werk heb gedaan.

Hoe ik kijk.

Hoe ik luister.

Hoe ik soms al iets zie voordat een ander het opmerkt.

En vooral hoe ik achter gedrag altijd een verhaal probeer te vinden.

Dat verhaal ligt inmiddels ook op mijn schrijftafel.

Dikke pillen liggen te wachten op een grondige analyse en over een klein half jaartje zijn ze hopelijk te koop.

Bij de Bruna, bij Bol of…

op mijn eigen website natuurlijk. 😂

Ik ga hier tenslotte niet voor anderen reclame zitten maken. Ik ben mijn eigen reclamebureau. 😉

En die website is inmiddels veel meer geworden dan alleen een website.

Het is mijn eigen coachingstudio die ik de wereld in heb geblazen.

Een plek waar ik kinderen op een andere manier één op één wil begeleiden.

Niet door alleen te kijken naar wat ze doen, maar door samen te onderzoeken waarom ze doen wat ze doen.

Want dat is wat ik na al die jaren nog steeds het allerleukste vind.

Het kind zien.

Het gedrag zien.

En dan nieuwsgierig worden naar het verhaal dat erachter zit.

Misschien is dat uiteindelijk helemaal niet zo’n andere afslag als ik dacht.

Ik ben niet gestopt met mijn werk.

Ik heb het alleen meegenomen.

Een beetje anders verpakt.

Met een andere stoel, een ander bureau en tegenwoordig verdacht veel koffie. ☕😂

De matriarch is dus nog gewoon aanwezig.

Ze staat alleen niet meer iedere ochtend bij de deur van het centrum.

Ze zit nu achter haar laptop.

Te schrijven.

Te kijken.

Te luisteren.

Te puzzelen.

En ondertussen alweer na te denken over dat volgende kind dat haar pad gaat kruisen.

Een andere afslag dus. Maar nog steeds dezelfde weg. ❤️