Vanmorgen zat ik met mijn koffie en dacht ik:
Waar ga ik vandaag eens over schrijven?
Geen idee.
Echt helemaal geen idee.
Mijn hoofd had blijkbaar besloten dat het vandaag zondag was.
Terwijl het toch echt een gewone dag is.
Misschien komt het omdat de vakantie bijna voorbij is.
Nog twee dagen.
Twee dagen ondergedompeld in een leven dat een stuk trager gaat.
Twee dagen wakker worden zonder meteen te denken aan wat er allemaal moet.
Twee dagen wandelen, koffie drinken, om je heen kijken en bedenken waar je vanavond eens gaat eten.
Vanmorgen reden we naar een klein dorpje waar de stoeptegels waarschijnlijk ouder zijn dan de meeste huizen waar we in Nederland in wonen.
We vonden een klein marktje.
Kaas.
Brood.
Vlees.
Honing.
En prachtige tomaten en knoflook.
Bij de bakker kochten we een paar broden.
Ze waren in een houtoven gebakken, vertelde de man ons met zichtbaar plezier en een enorme trots.
Zuurdesem, zei hij er met een tandeloze lach achteraan.
Mijn soort brood, probeerde ik in mijn beste Frans te zeggen.
We liepen verder.
Na de mis gingen we de kerk binnen.
Een romaanse kerk met een vloer waar al vele voeten, eeuwen lang, overheen waren gelopen om er te komen bidden.
Alles ademde geschiedenis.
Rust.
Tijd.
Daarna stapten we weer in de auto.
Onderweg naar ons vakantieverblijf kwamen we langs een château.
Een klein bordje langs de weg vertelde ons dat we ook binnen mochten kijken.
Dus natuurlijk gingen we kijken.
We stapten een tuin in en werden vrijwel onmiddellijk stil.
Niet omdat iemand dat vroeg.
Maar omdat het uitzicht en de rust je gewoon even de mond snoerden.
Drie Bordercollies kwamen ons enthousiast begroeten.
Ze besloten vervolgens dat wij blijkbaar wel interessant genoeg waren om een stukje met ons mee te lopen.
Een klein gedeelte van het huis was toegankelijk.
Daar troffen we een bewoonster.
Een statige dame die ons in gebrekkig Engels vertelde over de stamboom van het huis.
Met trots vertelde ze haar verhaal.
Wij luisterden.
Bedankten haar.
En vervolgden onze weg.
En nu zijn er nog twee dagen.
Twee dagen om te genieten van de weidse vergezichten.
Van de stilte.
Van de kleine dorpjes.
Van de marktjes.
Van eten dat eerlijk en simpel is.
Van nog een paar nachten waarin ik door het raampje naar buiten kan kijken en de sterrenhemel in volle glorie kan zien schitteren.
En daarna…
naar huis.
Naar mijn eigen bed.
Naar mijn eigen keuken.
Naar mijn Moka.
Naar mijn computer.
Naar alles wat ik tijdens deze weken even lekker heb laten liggen.
En gek genoeg heb ik daar helemaal geen haast mee.
Want ik moet eerlijk bekennen:
ik heb er helemaal geen zin in.
Niet om weer naar huis te gaan.
Niet omdat ik thuis niet graag ben.
Maar omdat ik hier iets heb teruggevonden waarvan ik blijkbaar niet wist dat ik het zo had gemist.
Rust.
Een ander tempo.
Minder haast.
Minder moeten.
Meer kijken.
Meer proeven.
Meer gewoon zijn.
Ik sprak zojuist de buurman.
Een gepensioneerde boer.
Een man die hier zijn hele leven heeft gewoond.
En ineens dacht ik:
Misschien begrijpt hij het wel.
Want dit stukje Frankrijk voelt voor mij niet als een plek waar ik op vakantie ben.
Dit voelt als thuis.
Een aantal jaren geleden ben ik mijn hart aan deze streek verloren.
En blijkbaar ligt het daar nog steeds.
Dit tempo is mijn tempo.
Het eten is eerlijk en simpel.
Geen ingewikkelde toestanden.
Gewoon goede producten, een tafel, een bord en tijd om te eten.
Alleen die fameuze slakken…
Die mogen van mij lekker buiten tussen de blaadjes sla blijven zitten.
😂
Maar de rest?
Ik geniet.
Ik werk tussendoor een beetje.
Ik wandel.
Ik kijk.
Ik proef.
Ik slaap.
Ik adem.
En ik ben een happy little lady.
Dus ja…
Nog twee dagen.
Daarna rijden we terug naar Nederland.
Maar misschien neem ik iets mee wat niet in een koffer past.
Een beetje van dit tempo.
Een beetje van deze rust.
En misschien ook het besef dat thuis niet altijd de plek is waar je woont.
Soms is thuis gewoon de plek waar je ineens denkt:
“Ja… hier klopt het.” ❤️
Geef een reactie