Als je mij vraagt welk boek ik vaker heb gelezen dan welk ander boek ook, moet ik je eerlijk teleurstellen.
Ik heb geen antwoord.
Niet omdat ik niet van lezen houd. Integendeel.
Boeken zijn voor mij pure ontspanning.
In de winter kruip ik onder een dekentje op de bank, met een dampende mok thee binnen handbereik. Buiten tikt de regen tegen het raam, terwijl ik ongemerkt een andere wereld binnenstap.
In de zomer zoek ik juist de schaduw op van een oude boom in de tuin. De vogels fluiten, ergens zoemt een hommel voorbij en de tijd lijkt heel even stil te staan. Met een boek op schoot glijdt de wereld langzaam aan mij voorbij, als een wolkje dat rustig door een blauwe lucht drijft.
Maar het bijzondere is…
Ik lees zelden een boek twee keer.
Ik keer terug naar schrijvers.
Naar auteurs die me keer op keer weten mee te nemen in een wereld waarin ik volledig verdwijn.
John Grisham.
Stephen King.
William Sarabande.
Henning Mankell.
Robyn Young.
Nu ik ze zo achter elkaar zie staan, valt me ineens iets op.
Er staat geen enkele Nederlandse auteur tussen.
Althans… niet op mijn ontspanningsplank.
Die plek is gereserveerd voor studieboeken. Die lees ik vrijwel uitsluitend van Nederlandse bodem.
De laatste tijd ben ik volledig in de ban van historische romans over de kruistochten en de Tempeliers. Misschien komt dat doordat geschiedenis mij altijd heeft gefascineerd. Misschien omdat een goed verhaal je niet alleen laat lezen, maar je ook laat reizen.
En dat is misschien wel de grootste kracht van boeken.
Ze brengen je naar een andere tijd.
Een andere wereld.
Een ander leven.
Zonder dat je je stoel hoeft te verlaten.
Misschien is dat ook wel de reden dat ik mijn kinderen al heel vroeg wilde laten kennismaken met verhalen. Niet omdat ze zo snel mogelijk moesten leren lezen, maar omdat ik ze wilde laten ervaren hoe het voelt wanneer je fantasie de vrije loop krijgt.
Annie M.G. Schmidt was jarenlang een vaste gast tijdens onze avondrituelen. Pluk was favoriet. De verhalen werden niet alleen voorgelezen, ze werden beleefd.
En eigenlijk doe ik dat nog steeds.
Voorlezen is, wat mij betreft, één van de mooiste activiteiten die je met kinderen kunt doen. Niet alleen omdat het de taalontwikkeling stimuleert, maar ook omdat het de fantasie prikkelt, emoties zichtbaar maakt, sociale vaardigheden versterkt en kinderen even helemaal laat landen in het moment.
Wanneer ik voorlees, lees ik nooit alleen de woorden.
Ik gebruik mijn gezicht.
Mijn stem.
Mijn hele lichaam.
Bij een spannend stukje zet ik grote ogen op. Op de ‘Oh nee!’-momenten sla ik mijn hand voor mijn mond. Ik fluister. Ik kijk geheimzinnig de kring rond.
En dan gebeurt er iets bijzonders.
Tien paar ogen kijken me ademloos aan.
Niemand beweegt nog.
Iedereen wacht op wat er gaat gebeuren.
Elke keer opnieuw smelt mijn hart.
Het allermooiste moment komt vaak pas dagen later.
Wanneer ik zie hoe een peuter hetzelfde verhaal naspeelt.
Zoals Izzy, die haar pop instopt, een boekje openslaat en precies dezelfde stemmetjes, gebaren en pauzes gebruikt als ik.
Dan weet ik:
het verhaal leeft verder.
En mijn missie is geslaagd.
Mijn eigen kinderen zijn inmiddels volwassen.
Maar boeken spelen nog steeds iedere dag een rol in hun leven.
Ondanks hun ernstige dyslexie zijn ze allebei fervente lezers geworden.
Moos verslindt alles wat hij in handen kan krijgen. Voor hem moet een boek vooral voelen als een écht boek. Papier tussen je vingers. Bladzijden omslaan. De geur van drukinkt.
Jip kiest juist voor Engelstalige romans op haar e-reader. Ook zij leest het ene boek na het andere.
Misschien is dát wel het mooiste cadeau dat voorlezen kan geven.
Niet dat kinderen leren lezen.
Maar dat ze een leven lang van verhalen blijven houden.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie