Wil ik mijn hele leven blijven leren?
Absoluut.
Zonder enige twijfel.
Sterker nog, ik denk dat ik niet anders zou kunnen.
In mijn beleving leer je namelijk iedere dag. Grote dingen. Kleine dingen. Soms uit een studieboek, maar minstens zo vaak uit een gesprek, een fout die je maakt of een kind dat je onverwacht een spiegel voorhoudt.
Toen ik als tiener mijn eerste opleiding begon, had ik nooit gedacht dat daar zoveel zouden volgen.
Naast een fulltimebaan zat ik ’s avonds opnieuw in de schoolbanken. Terwijl anderen op de bank een serie keken, zat ik met mijn neus in de boeken. Niet omdat het moest. Maar omdat ik nieuwsgierig was.
En eerlijk gezegd ben ik dat nog steeds.
Ik geniet ervan om nieuwe kennis op te doen. Om een onderwerp van verschillende kanten te bekijken. Om mezelf uit te dagen en te ontdekken dat er altijd nog iets te leren valt.
Mijn jongere collega’s kijken me soms lachend aan.
‘Waarom begin jij nou wéér aan een nieuwe opleiding?’
‘Je hebt toch al genoeg diploma’s?’
Ik moet daar altijd een beetje om glimlachen.
Want voor mij gaat het helemaal niet om dat papiertje.
Het gaat om groeien.
Om begrijpen.
Om blijven ontdekken.
Toch denk ik dat er nog een diepere laag onder zit.
Want als ik heel eerlijk naar mezelf kijk, vraag ik me af of mijn drang om te blijven leren niet ooit ergens anders is begonnen.
Misschien wel in het gezin waarin ik opgroeide.
Een plek waar ik me lang niet altijd gezien of gewaardeerd voelde.
Waar afwijzing sporen naliet die je als kind nog niet kunt plaatsen, maar die je als volwassene soms ineens begint te begrijpen.
Misschien wilde ik mezelf wel steeds opnieuw bewijzen.
Niet aan de wereld.
Maar aan dat kleine meisje van vroeger.
Dat meisje dat diep van binnen wilde horen:
Je bent goed genoeg.
Je bent slim genoeg.
Je mag er zijn.
En ergens onderweg gebeurde er iets bijzonders.
Het leren veranderde.
Waar ik vroeger misschien onbewust iets probeerde te bewijzen, leer ik nu omdat ik het oprecht mooi vind.
Omdat iedere nieuwe opleiding mijn wereld een stukje groter maakt.
Omdat ik nieuwsgierig ben.
En omdat ik geloof dat je pas écht groeit wanneer je bereid blijft om jezelf af en toe weer even beginner te laten zijn.En misschien is dat wel precies waarom ik kinderen nooit zie als ‘af’.
Net zoals wij blijven leren, ontwikkelen kinderen zich iedere dag. Niet omdat ze moeten voldoen aan een norm, maar omdat groeien een natuurlijk proces is. De kunst is alleen dat wij als volwassenen nieuwsgierig genoeg blijven om met hen mee te groeien.
Misschien is dat wel het grootste cadeau dat mijn werk mij heeft gegeven.
Ik mag al jaren naast kinderen lopen terwijl ze de wereld ontdekken.
Ik zie de eerste stapjes.
Het eerste woordje.
De eerste keer dat een jas helemaal zelfstandig dichtgaat.
Het eerste zwemdiploma.
Het eerste tafeldiploma.
De eerste verliefdheid.
De eerste teleurstelling.
En telkens opnieuw zie ik hetzelfde gebeuren.
Een kind dat gisteren nog zei: ‘Dat kan ik niet.’
En vandaag trots roept:
‘Kijk eens wat ik kan! ‘
Dat zijn de momenten waarop ik me realiseer hoe bevoorrecht ik eigenlijk ben.
Niet omdat ik degene ben die kinderen iets leert.
Maar omdat ik getuige mag zijn van hun ontwikkeling.
Zelfs nu mijn eigen kinderen volwassen zijn, blijft dat gevoel bestaan.
Ik zag mijn zoon onlangs de sleutel krijgen van zijn eerste eigen huis. Een duurzaam huis, gebouwd met oog voor de toekomst. Terwijl ik daar stond, moest ik even glimlachen.
Ooit zette hij zijn eerste wankele stapjes in de woonkamer.
En nu zet hij de volgende grote stap in zijn eigen leven.
Misschien houdt leren eigenlijk nooit op.
Niet voor kinderen.
Niet voor ouders.
En ook niet voor mij.
Zolang ik nieuwsgierig blijf, blijf ik groeien.
En eerlijk gezegd…
ik hoop dat ik daar nooit mee ophoud.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie