Volmondig: ja.
Een beetje chaos mag er zijn.
Sterker nog, ik denk dat chaos vaak een fase is. Een fase waarin je onderzoekt, ontdekt en zoekt naar een route die je uiteindelijk weer in rustiger vaarwater brengt.
Vergelijk het maar eens met een peutergroep tijdens het vrije spel.
Als ik op dat moment een groep met levendige peuters binnenloop, word ik op het eerste gezicht overspoeld door wat alleen maar chaos lijkt.
Het volume staat op standje gehoorbeschadiging. Speelgoed ligt werkelijk overal. Kinderen lopen kriskras door elkaar heen. De spanningsboog van een twee- of driejarige is nog kort en een nieuw spel is vaak veel interessanter dan waar ze een minuut geleden nog mee bezig waren.
Maar in plaats van direct op te ruimen…….
…….ga ik zitten.
Midden in de groep.
Op ooghoogte van de kinderen.
En dan gebeurt er iets bijzonders.
De chaos verdwijnt.
Niet omdat de groep ineens rustiger wordt. Integendeel.
Maar omdat ik anders ga kijken.
Ineens zie ik geen rommel meer.
Ik zie kinderen die leren.
Ik zit stil en kijk. Ik observeer wat de kinderen zien en doen. Langzaam verandert mijn beeld van chaos in een wereld vol ontwikkeling.
In de bouwhoek heerst volop plezier. De wangen van de kinderen kleuren rood van enthousiasme. De jongste peuters kijken aandachtig hoe de oudere kinderen een toren bouwen.
‘Eerst de grote,’ hoor ik een peuter zeggen.
Daarna volgt het kleinere blok.
Je ziet het kwartje letterlijk vallen. Er wordt niet alleen gebouwd; er wordt gedacht, geprobeerd, gekeken en begrepen.
Dat is leren.
Dat is een kind dat de wereld stukje voor stukje logisch probeert te maken.
In de keukenhoek speelt zich ondertussen een heel ander tafereel af.
Liam en Eden zitten keurig aan tafel te wachten tot kok Marloes klaar is met koken. Op beide bordjes verschijnt een stukje vlees… en een flinke broccoli.
Liam kijkt naar zijn bord.
“Nee… hoeve nie. Lusse nie.”
Met één sierlijke beweging vliegt de broccoli door de ruimte.
Marloes kijkt hem aan.
“Is groene… moe-je ete.”
Met zichtbaar veel theater loopt ze naar de broccoli, raapt hem op en legt hem met een diepe zucht weer terug op Liams bord.
Liam kauwt demonstratief verder op zijn stukje vlees.
Ik moet moeite doen om niet in de lach te schieten.
Wat hier gebeurt lijkt misschien een grappig toneelstukje, maar ondertussen zijn deze kinderen iets heel belangrijks aan het doen.
Ze bootsen de wereld van volwassenen na.
En juist dat is een enorme stap in hun ontwikkeling.
Door te imiteren leren kinderen hoe de wereld werkt. Ze oefenen sociale situaties, ontdekken emoties en leren stap voor stap hoe mensen met elkaar omgaan.
Naast mij zit Izzy in de poppenhoek.
Een pop ligt liefdevol op haar schoot.
Ze geeft haar kindje eten, kijkt er vertederd naar en glimlacht als onze blikken elkaar kruisen.
Ik geef haar een knipoog.
Na het eten laat ze haar pop keurig een boertje doen, stopt haar voorzichtig in bed en leest nog een boekje voor.
Ik hoef niets uit te leggen.
Ze heeft het leven al honderden keren gezien.
Nu speelt ze het zelf.
Plotseling zie ik mijn collega op de klok kijken.
Ze staat op, steekt haar armen vooruit en beweegt haar vingers snel.
“De regen zegt…”
Tien peuters kijken direct op.
“…sssssssssssss…”
zingen ze als één groot koor terug.
Nog voor mijn collega iets kan zeggen, roept één van de oudste peuters:
“OPRUIMTIJD!”
Het opruimlied klinkt door de groep.
Alsof iemand op een onzichtbare knop heeft gedrukt, komt de hele groep in beweging.
Blokken verdwijnen in bakken.
Pannen gaan terug naar de keuken.
Poppen worden toegedekt.
Binnen een kwartier is de groep weer netjes.
De kinderen zitten rustig op het kleed en wachten op het volgende moment van de dag.
Misschien is chaos helemaal geen chaos.
Misschien kijken wij als volwassenen gewoon vanaf de verkeerde hoogte.
Want waar wij rommel zien…
…zijn kinderen keihard aan het werk.
Aan hun fantasie.
Aan hun sociale vaardigheden.
Aan hun taal.
Aan hun motoriek.
Aan hun ontwikkeling.
En ondertussen…
hebben ze ook nog eens de tijd van hun leven.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie