Het doel van het leven… ik denk dat ik daar inmiddels anders naar kijk dan vroeger. Toen ik jong was dacht ik dat geluk iets was wat sommige mensen gewoon kregen. Alsof het bij hen vanzelf naar binnen waaide, terwijl ik vooral leerde hoe het voelde om te vallen en weer op te staan.
Als ik terugkijk op mijn leven zie ik geen rechte weg. Ik zie kronkelpaden. Omwegen. Deuken. Verlies. Momenten waarop ik dacht: hoe nu verder? Maar ik zie ook iets anders. Een rode draad van doorzetten. Van telkens opnieuw opkrabbelen, zelfs wanneer het leven me met mijn gezicht vooruit tegen de grond sloeg.
Niets kwam vanzelf. Niet de rust. Niet de zekerheid. Niet het vertrouwen. Voor bijna alles heb ik moeten knokken. En eerlijk? Dat deed pijn. Soms meer dan ik wilde toegeven. Maar juist daar, in dat steeds weer opnieuw beginnen, ontstond langzaam mijn kracht.
Want iedere keer dat ik viel, leerde ik iets.
Dat je mag huilen én doorgaan.
Dat een andere route soms beter werkt dan blijven duwen tegen een gesloten deur.
Dat veerkracht niet betekent dat iets je geen pijn doet, maar dat je besluit jezelf niet kwijt te raken onderweg.
Misschien is dat wel het doel van mijn het leven. Niet perfect gelukkig worden. Niet zonder littekens de eindstreep halen. Maar steeds dichter bij jezelf uitkomen. Leren wie je bent wanneer alles even wegvalt. Ontdekken dat juist de moeilijke stukken je vormen tot iemand die zachter, sterker en echter wordt.
En misschien…
misschien zit geluk uiteindelijk niet in een zorgeloos leven, maar in het vermogen om ondanks alles steeds opnieuw het licht terug te vinden.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie