Ik kom uit een groot gezin.
Een gezin waarin mijn vader de kostwinner was en mijn moeder thuis voor ons zorgde. We woonden in een gewoon rijtjeshuis waar altijd leven was. Drukte, geluid, gedeelde slaapkamers, rondslingerende spullen en een tafel die elke avond weer vol zat. We kwamen niets tekort, maar ruim was het nooit. Alles moest worden verdeeld. Ruimte, aandacht, spullen en soms zelfs stilte.
Toen ik ouder werd begon ik te dromen van een totaal ander leven.
Een groot huis.
Een grote tuin.
Een belangrijke baan.
Mooie kleding van Coco Chanel.
Een indrukwekkend sociaal leven.
In mijn hoofd was dát succes. Dát was het bewijs dat je het gemaakt had in het leven. Ik verlangde naar luxe, status en overvloed. Achteraf denk ik dat die droom vooral functioneerde als een schild. Een manier om niet te veel stil te hoeven staan bij de moeilijke jaren daarvoor. Bij het voortdurende gevoel van alert zijn. Overleven. Altijd “aan” staan.
En ergens lukte het ook nog.
Ik had een goede baan. Mijn partner destijds ook. We konden steeds meer. Meer spullen, meer mogelijkheden, meer comfort. Maar terwijl de jaren verstreken, gebeurde er iets onverwachts.
Mijn dromen begonnen te verschuiven.
Niet ineens. Heel langzaam.
Met elk jaar kwam er niet alleen meer ervaring, maar ook meer rust. Meer inzicht in wat mij werkelijk gelukkig maakte. En na de geboorte van mijn eerste kind veranderde er nog meer. Mijn aandacht ging steeds minder naar “meer” en steeds vaker naar “genoeg”.
Ik stopte zelfs een tijd met werken.
En juist in die periode begon ik de kleine dingen opnieuw te zien.
De rust van thuis.
Samen eten aan tafel.
Kinderen in pyjama op de bank.
Een kop koffie in de ochtendzon.
We gingen kleiner wonen. Niet groter.
De auto werd ingeruild voor een praktischere versie waar gewoon het hele gezin in paste, inclusief alle spullen die bij kinderen horen. En wonderlijk genoeg voelde dat niet als verlies. Het voelde als opluchting.
Sindsdien ben ik steeds verder teruggegaan naar eenvoud.
Tweedehands meubels kregen een nieuw leven. Oude spullen werden opgeknapt. Niet omdat het moest, maar omdat het goed voelde. Duurzamer. Echter. Dichter bij wie ik werkelijk ben.
“Terug naar mijn oorsprong,” noemde ik dat altijd.
En misschien is dat ook precies wat het was.
Want hoe ouder ik word, hoe minder indruk ik maak met groot, duur of perfect. Mijn geluk zit tegenwoordig in heel andere dingen. In tevredenheid. In rust. In mijn directe omgeving. In mensen die ik liefheb.
Ik hoef niet naar Dubai om iets bijzonders te ervaren.
Geef mij maar een kleine gîte ergens in de Provence. Een houten tafel onder een boom. Een goed gesprek. Stilte. Warmte. Eenvoud. Een glas wijn.
Vroeger dacht ik dat succes eruitzag als méér.
Nu weet ik dat het voor mij juist zit in minder. 🌿
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie