Ode aan Nonna
Soms zijn er plekken die niet zomaar een bestemming zijn, maar een gevoel dat zich langzaam in je vastzet. Alsof je er niet aankomt, maar er altijd al een beetje bent geweest. Zo’n plek was dat kleine dorp aan de rand van de Dolomieten.
De weg ernaartoe kronkelde als een gedachte door het landschap. Smal, stil, omringd door groen dat nergens haast leek te hebben. En hoe verder we reden, hoe meer de wereld achter ons leek te verdwijnen. Tot alleen rust overbleef.
Beneden, op het dorpsplein, stond een tafeltje op ons te wachten. Twee rieten stoelen. Een rood-wit geblokt kleed dat zachtjes bewoog in de warme avond lucht. Alles eenvoudig, alles precies goed. Alsof iemand ons daar niet had verwacht, maar had gewild.
We gingen zitten.
En in dat zitten gebeurde iets. Niet luid, niet zichtbaar maar voelbaar. Alsof we even onderdeel werden van een ritme dat al eeuwen bestond.
Toen kwam jij, Nonna.
Uit de warmte van de keuken, met handen die verhalen leken te dragen en ogen die meer zagen dan alleen gasten. Je sprak zacht, bijna achteloos, over wat er zou komen. Geen keuzes, geen uitleg. Alleen zekerheid, dit is voor jullie.
En wij vertrouwden je.
Wat volgde was geen maaltijd in de gewone zin van het woord. Het was een opeenvolging van kleine openbaringen.
De pasta, met een zachtheid die niet zwak was, maar precies sterk genoeg om te herinneren dat tijd iets is dat je kunt voelen. De champignonvulling, donker, aards, rijk als de bodem zelf, alsof het bos even zijn geheim had prijsgegeven. Elke hap leek niet alleen smaak te dragen, maar ook aandacht. Geduld. Zorg.
En dan het moment van stilte tussen de gangen in. Niet leeg, maar vol. Vol verwachting, vol rust, vol iets dat niet benoemd hoefde te worden om begrepen te zijn.
Tot het dessert kwam.
Pannacotta. Licht en zacht, maar met een aanwezigheid die de tafel stil maakte. Speciaal voor ons aangepast, met een zorg die bijna ontroerend was in zijn eenvoud. Een zoetheid die niet schreeuwde, maar fluisterde, jullie zijn welkom, precies zoals jullie zijn.
Daar, op dat plein in dat kleine dorp, viel alles samen.
Het eten. De plek. De stilte. De mensen. En iets in onszelf dat we misschien vergeten waren.
Ons smaakpalet danste, maar nog meer dan dat, iets in ons hart ontspande. Alsof we even mochten ophouden met zoeken.
Nonna, wat jij ons gaf was nooit alleen voedsel.
Het was gastvrijheid in haar puurste vorm.
Het was aandacht zonder haast.
Het was liefde zonder woorden.
En misschien is dat wel het grootste geschenk dat er bestaat.
Grazie, Nonna.
Voor het eten.
Voor het moment.
Voor het herinneren dat eenvoud soms het allermooiste is wat er is.
Grazie Nonna, ti vogliamo bene
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie