Soms kijk je een film met lage verwachtingen. Meer uit nieuwsgierigheid dan uit overtuiging. Zo begon het voor mij met Armageddon.
De recensies waren verdeeld en eerlijk gezegd had ik zelf ook mijn twijfels. Niet per se het soort film waarvan ik dacht: dit wordt geweldig. Maar het dubbeltje viel uiteindelijk toch de andere kant op. Vooral door de cast. Bruce Willis, Ben Affleck, Liv Tyler… genoeg redenen om het een kans te geven.
Ik was in die periode zwanger van mijn oudste. We keken elkaar aan en besloten spontaan nog één keer naar de bioscoop te gaan. Want zodra de baby er zou zijn, wisten we allebei: dat zou voorlopig wel even duren.
Met popcorn in de ene hand en een flesje cola in de andere — ja, ondanks dat ik zwanger was. Eén flesje. Echt waar.
De lichten dimden, de trailers begonnen en niet veel later zat ik volledig in het verhaal.
Armageddon, de sciencefiction-rampenfilm uit 1998, opent meteen groots. NASA ontdekt dat een gigantische asteroïde, ongeveer zo groot als Texas, op ramkoers ligt met de aarde. Alsof dat nog niet genoeg is, raast een meteorenzwerm door de ruimte, vernietigt de spaceshuttle Atlantis en slaat vervolgens in op verschillende steden. Vanaf de eerste minuten voel je de dreiging. Alles staat op scherp.
Om de aarde te redden wordt een onwaarschijnlijk team samengesteld: een groep olieboorders. Mannen die gewend zijn diep de aarde in te boren, maar nu ineens de ruimte in worden gestuurd. Hun missie: landen op de asteroïde, een diepe kernboring uitvoeren en hem van binnenuit opblazen voordat al het leven op aarde verdwijnt.
Klinkt groots. En dat ís het ook.
Maar wat me uiteindelijk het meest verraste, was niet de actie. Niet de explosies. Niet de special effects.
Het was het menselijke verhaal eronder.
De vriendschap tussen mannen die elkaar blind vertrouwen. De liefde tussen vader en dochter. Angst. Humor. Loyaliteit. Opoffering.
Tussen al het spektakel door blijft Armageddon verrassend dichtbij. En misschien is dat precies waarom de film me zoveel meer deed dan ik had verwacht.
Ik ging de bioscoop in met twijfel.
En kwam eruit met rode ogen, een lege bak popcorn en de gedachte,
wat was dit onverwacht goed.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie