Voor mij is het niet zozeer de vraag wie mij heeft geïnspireerd.
Dat woord voelt voor mij te licht.
Voor mij zit het ergens anders.
Wie gaf mij de kracht om door te gaan?
Wie hield mij overeind op momenten dat ik het liefst alles losliet?
En dat is voor mij eigenlijk een inkoppertje.
Linkin Park.
De liefde begon in 1999. Met een bootleg. Het jaar waarin mijn kind werd geboren. Een jaar dat alles tegelijk was. Mooi. Heftig. Overweldigend.
En ergens daar, midden in dat alles, kwamen die eerste klanken.
Een pianoriff. Klein. Maar met iets eronder.
Iets wat bleef hangen.
En toen die stem.
Niet perfect. Niet gepolijst.
Maar rauw. Eerlijk. Alsof alles eruit moest.
Kippenvel vanaf de eerste seconde.
Het nummer galmde door de verloskamer. En op elke krachtinspanning kwam die zin terug: in the end it doesn’t even matter.
En hoe gek het ook klinkt… op dat moment klopte dat.
Want toen ik mijn kind voor het eerst zag, viel alles weg.
De pijn. De spanning. De wereld daaromheen.
De dag erna zei de arts-assistent:
“Ik krijg dat nummer niet meer uit mijn hoofd.”
“Mooi,” zei ik. “Dan denk je voortaan aan mijn zoon als je Linkin Park hoort.”
En zo begon het.
Niet als een favoriete band.
Maar als iets dat zich vastzette.
In 2007 stonden ze op Pinkpop. En ik wist één ding: daar moet ik bij zijn.
Vier kaarten. Gelukt.
Die dag begon met een energie die je niet kunt uitleggen. In de auto, richting Landgraaf. Muziek aan. Kinderen mee. Zes en vier jaar oud. In veel te grote Linkin Park-shirts.
Bij de ingang twee roze koptelefoons gekocht.
Ze waren dat jaar waarschijnlijk het meest gefotografeerde duo op het terrein.
Ze renden. Lachten. Zongen mee. Verzamelden bekers alsof het goud was.
Aten watermeloen alsof het nooit meer op zou raken.
En ik keek naar ze… en dacht: dit is het.
De schemer viel. De sfeer werd rustiger.
En toen werd het donker.
Daar waren ze.
Mijn jongste lag inmiddels op een stapel handdoeken. In slaap gevallen. Koptelefoon nog steeds op haar hoofd.
Midden in alles.
Gewoon… weg.
Die foto zit nog steeds ergens in mijn hoofd.
De jaren gingen door. Het leven ook.
Tot het moment dat het minder licht werd.
Een relatie waarin ik mezelf langzaam kwijtraakte. Niet in één keer. Maar stukje bij beetje.
Twijfel. Woorden. Verschuivingen. Tot je op een dag denkt: waar ben ik gebleven?
Dat zijn de momenten waarop je iets nodig hebt.
Iets wat niet praat.
Niet oordeelt.
Maar er gewoon is.
Voor mij was dat die muziek.
In de auto. De volumeknop op standje oorschade. Meeschreeuwen met Chester. Niet netjes. Niet mooi. Maar echt.
Omdat het eruit moest.
Omdat het anders nergens heen kon.
Zijn stem. Zijn teksten.
Alsof iemand woorden gaf aan iets waar ik zelf nog geen taal voor had.
Tot 20 juli 2017.
Ik opende mijn nieuwsapp. Zag zijn naam.
En dat bericht.
Chester is er niet meer.
Ik weet nog dat ik bleef hangen op één gedachte: hoe dan?
Hoe kan iemand die zó precies verwoordt wat pijn is… er zelf niet doorheen komen?
Zijn teksten droegen mij.
En hij liet ze zelf los.
Dat blijft wringen.
En toch…
Jaren later sta ik daar weer.
Linkin Park 2.0. Nieuwe muziek. Nieuwe stem. Veel meningen.
Ik luister.
Het begint rustig. Vertrouwd.
En dan die omslag.
De bassen. De energie.
En ineens die stem.
Niet dezelfde.
Maar wel raak.
En ik voel het meteen.
Ik ben weer verkocht.
Niet omdat het hetzelfde is.
Maar omdat het nog steeds binnenkomt.
En daar sta ik. In Arnhem.
Weer kippenvel.
En misschien is dat het wel.
Inspiratie is mooi.
Maar kracht… die gaat dieper.
En als ik eerlijk ben, heeft deze band mij gedragen op momenten dat ik het zelf niet meer kon.
Niet omdat ze het oplosten.
Maar omdat ze me lieten voelen dat ik niet de enige was.
En soms…
is dat genoeg om door te gaan.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie