Als ik mijn twintigjarige ik één ding zou mogen vertellen, dan zou het dit zijn:
Vertrouw op jezelf.
Niet omdat je alles weet.
Niet omdat je geen fouten zult maken.
Maar omdat dat kleine stemmetje diep van binnen vaker gelijk heeft dan je denkt.
Toekomstplannen beginnen namelijk zelden groot.
Ze komen niet binnen met vuurwerk, tromgeroffel en een duidelijk stappenplan.
Ze beginnen als een klein zaadje.
Een gedachte.
Een verlangen.
Een nieuwsgierigheid die steeds opnieuw terugkomt.
Stapje voor stapje schiet het wortel. Het groeit. Je ontdekt waar je goed in bent. Je krijgt vertrouwen. Je leert. Je ontwikkelt jezelf.
En juist op dat moment gebeurt er iets bijzonders.
Niet iedereen groeit met je mee.
Sommige mensen kijken naar jouw droom en zien vooral risico’s.
‘Wat moet je daarmee?’
‘Kun je daar wel je geld mee verdienen?’
‘Zou je niet beter iets anders doen?’
‘Wanneer ga je trouwen?’
‘Wanneer komen de kinderen?’
Hun vragen gingen zelden over mij.
Ze gingen vooral over hun eigen ideeën van hoe mijn leven eruit zou moeten zien.
Maar dat begreep ik toen nog niet.
Ik probeerde uit te leggen waarom ik ergens in geloofde.
Waarom ik bereid was ervoor te werken.
Waarom ik voelde dat dit mijn pad was.
En hoe harder ik uitlegde, hoe minder ik me gehoord voelde.
Dus deed ik iets wat ik toen zelf nauwelijks begreep.
Ik vertrok.
Een ticket naar Amerika.
Twee weken, was het plan.
Het werden twee jaar.
Niet omdat ik boos was.
Niet omdat ik iemand wilde straffen.
Maar omdat ik wilde ademen.
Omdat ik wilde ontdekken wie ik was zonder voortdurend te horen wie ik zou moeten zijn.
Voor het eerst was er ruimte.
Ruimte om na te denken.
Ruimte om fouten te maken.
Ruimte om mezelf te ontmoeten.
Toen ik terugkwam, dacht ik dat ik sterk genoeg was geworden.
Dat ik voldoende afstand had genomen.
Maar sommige patronen wachten geduldig tot je terug bent.
En na een paar maanden stapte ik opnieuw in het vliegtuig.
Deze keer bleef ik vijf jaar weg.
Vijf jaar waarin dat kleine zaadje verder groeide.
Vijf jaar waarin ik ontdekte dat mijn eigen kompas betrouwbaarder was dan de meningen van anderen.
En toch…
Zelfs nu, al die jaren later, voel ik soms nog de pijn van toen.
Niet omdat ik vertrok.
Maar omdat ik zo lang heb geprobeerd toestemming te krijgen voor een leven dat al van mij was.
Dus twintigjarige Polly…
Volg je eigen route.
Je doet niemand kwaad door trouw te blijven aan jezelf.
Je hoeft niet voortdurend uit te leggen waarom je droomt wat je droomt.
Waarom je kiest wat je kiest.
Waarom jouw pad anders loopt dan dat van anderen.
Luister naar dat kleine zaadje.
Geef het water.
Geef het tijd.
En vertrouw erop dat het weet welke kant het op wil groeien.
Want uiteindelijk bleek het precies te weten waar het naartoe wilde.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie