Jarenlang dacht ik dat werken aan eigenwaarde betekende dat ik zelfverzekerder moest worden. Dat ik harder moest praten, duidelijker aanwezig moest zijn en minder moest twijfelen.
Inmiddels weet ik dat het voor mij juist het tegenovergestelde was.
Mijn eigenwaarde groeide op het moment dat ik stopte met proberen iemand anders te zijn.
Dat was geen makkelijke weg. Integendeel. Het heeft jaren geduurd voordat ik begreep dat er niets mis was met mij. Dat ik niet gerepareerd hoefde te worden. Dat ik niet hoefde te passen in een mal die door anderen was bedacht.
Als kind wist ik eigenlijk al dat ik niet helemaal in de mainstream thuishoorde. Dat was zichtbaar in de kleding die ik koos, de ideeën die ik had en de manier waarop ik naar de wereld keek. Niet omdat ik bewust anders wilde zijn. Ik was gewoon mezelf.
Dat leverde regelmatig weerstand op.
Ik deed geen vreemde dingen. Ik haalde geen gekke capriolen uit. Maar ik was niet altijd zoals mijn omgeving vond dat ik moest zijn.
Later, toen ik op eigen benen stond, kreeg ik meer ruimte om te ontdekken wie ik werkelijk was.
Een moment dat me altijd is bijgebleven, speelde zich af tijdens mijn eerste zwangerschap.
Vol trots was ik bezig met de babykamer. Ik had prachtige ornamenten van terracotta gevonden: een maan, een zon en een aardbol. Ik schilderde ze in een warme goudkleur en hing ze op tegen de witte muren. Sterren kwamen terug in de lakentjes, dekentjes en het slaapzakje.
Voor mij was het een warme, rustige plek geworden.
Mijn ouders kwamen kijken.
Ze liepen de kamer binnen, keken om zich heen en zeiden:
“Nou, dit is toch geen babykamer. Wat raar. Waarom geen beertjes, net als je zussen?”
Ik voelde letterlijk de moed in mijn schoenen zakken.
Ik zei niets. Ik draaide me om en liet het onderwerp rusten.
Maar achteraf zie ik dat dit soort momenten vaker voorkwamen.
Steeds opnieuw kreeg ik de boodschap dat mijn manier van kijken anders was. Dat mijn keuzes afweken van wat gebruikelijk was. Dat ik beter wat meer op anderen kon lijken.
Het bijzondere is dat juist die weerstand mij uiteindelijk iets belangrijks heeft geleerd.
Hoe meer mensen probeerden mij in een bepaalde richting te duwen, hoe duidelijker ik begon te voelen dat die richting niet de mijne was.
Ik kijk anders naar de wereld.
Ik voel anders.
Ik denk anders.
Jaren later ontdekte ik dat daar een naam voor bestaat: hooggevoeligheid.
Ineens vielen veel puzzelstukjes op hun plek.
Ik begreep waarom ik anders naar kinderen kijk. Waarom ik in mijn werk vaak zie wat er achter gedrag schuilgaat. Waarom ik andere keuzes maakte in de opvoeding van mijn kinderen en waarom ik soms dingen aanvoelde voordat ze zichtbaar werden.
Mijn eigenwaarde groeide niet doordat ik veranderde.
Ze groeide doordat ik steeds meer ging staan voor wie ik altijd al was.
Door te accepteren dat mijn manier van kijken waardevol is.
Door te stoppen met mezelf voortdurend te vergelijken met anderen.
Door te begrijpen dat anders niet hetzelfde is als verkeerd.
Vandaag voel ik me sterk wanneer ik vertrouw op mijn eigen waarneming. Wanneer ik mijn intuïtie volg. Wanneer ik keuzes maak die passen bij wie ik ben.
Niet omdat iedereen het ermee eens is.
Maar omdat ik het ermee eens ben.
En misschien is dat wel de mooiste vorm van eigenwaarde die er bestaat.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie