Alsof je eindelijk thuiskomt: geloof jij in een soulmate?

Geloof ik in een soulmate? Ja of nee? Of zit er misschien een grijs gebied tussen?

Met de nodige levenservaring op de teller kan ik tegenwoordig vol overtuiging zeggen: ja, ik geloof dat een soulmate bestaat.

Sommige mensen ontmoeten hun soulmate al vroeg in hun leven. Mijn ouders bijvoorbeeld. In hun tienerjaren ontmoetten zij elkaar op een dijk in een poldergebied tussen twee kleine dorpjes. Mijn moeder in haar jaren-vijftigoutfit, mijn vader in zijn legeruniform. Het klinkt bijna als een scène uit een romantische film.

Dat betekent overigens niet dat hun leven samen altijd makkelijk was. Ook zij hebben hun hobbels en bobbels gekend. Hun relatie heeft gewankeld. Toen ik een tiener was, werd er zelfs gesproken over een scheiding. Maar uiteindelijk viel het dubbeltje de kant van hun relatie op.

Toen de kinderen eenmaal uit huis waren en de ouderdom langzaam zijn intrede deed, zag ik iets bijzonders gebeuren. De verbondenheid tussen die twee werd alleen maar sterker. Hun liefde groeide. Bloeide. Verdiepte zich. Alsof ze elkaar na al die jaren nog steeds opnieuw ontdekten.

Mijn eigen liefdesverhaal verliep iets minder sprookjesachtig.

Ik trouwde jong. We kregen kinderen. En ergens onderweg begon het te scheuren. Langzaam veranderde een liefdesrelatie in een soort broer-en-zus-verhouding. We leefden naast elkaar in plaats van met elkaar.

Daarna maakte ik misschien wel de grootste vergissing van mijn leven. Ik viel voor iemand die achteraf alles bleek te zijn wat ik niet nodig had. Iemand die zichzelf zag als een koning, maar zich gedroeg als een tiran. Een relatie die meer pijn bracht dan liefde.

Gelukkig ligt die relatie inmiddels achter me. Al laten sommige mensen ook na een breuk nog sporen achter die langer zichtbaar blijven dan je zou willen.

Maar soms moet je eerst zoeken. Bloeden. Vallen. Opstaan. En weer doorgaan.

Misschien juist om te herkennen wat echte liefde eigenlijk is.

Want toen kwam hij.

Onze eerste ontmoeting voelde bijna magisch. We hadden afgesproken in een prachtig wandelgebied. Geen vuurwerk, geen overdreven romantische filmtaferelen, maar wel een gevoel van rust. Van thuiskomen.

Voor het eerst in lange tijd hoefde ik niet te voldoen aan voorwaarden die een ander bedacht had. Er waren geen harde regels. Geen voortdurende kritiek. Geen onmogelijke verwachtingen.

Ik mocht gewoon mezelf zijn.

Deze man is lief. En misschien nog belangrijker: hij heeft mij lief.

Niet ondanks wie ik ben, maar juist om wie ik ben.

Ik hoef me niet kleiner te maken. Niet anders voor te doen. Niet voortdurend op mijn tenen te lopen. Hij accepteert mijn eigenaardigheden, mijn dromen, mijn gevoeligheden en mijn kracht.

En weet je?

Misschien is dat wel wat een soulmate werkelijk is.

Niet iemand die perfect is.

Niet iemand die al je problemen oplost.

Maar iemand bij wie je jezelf mag zijn. Iemand die naast je loopt, zonder je vast te houden. Die je ziet zoals je bent en besluit te blijven kijken.

Dus geloof ik in een soulmate?

Ja.

Niet omdat ik denk dat er maar één persoon op deze wereld voor ons bestaat.

Maar omdat ik geloof dat sommige zielen elkaar herkennen wanneer ze elkaar ontmoeten.

Alsof ze eindelijk thuiskomen.