Minimalisme.
Tja.
Ik moest eerst eens goed nadenken wat minimalisme voor mij eigenlijk betekent.
De kern van minimalisme draait voor mij niet om zo weinig mogelijk bezitten. Het gaat veel meer over bewuste keuzes maken. Bezitten wat waarde toevoegt aan mijn leven mag blijven. Alles wat dat niet doet, kan ik loslaten.
Na een tijdje nadenken, het bekende heen-en-weer-pingpongen van gedachten, kwam ik tot een conclusie.
Minimalisme klinkt als witte muren, een lege vensterbank en precies één zorgvuldig uitgekozen plant in een designpot.
Dat ben ik niet.
Sterker nog, als je mijn vensterbank of mijn groene hoekje in huis ziet, zul je waarschijnlijk niet direct denken aan een minimalist.
En toch geloof ik er wel in.
Niet in zo min mogelijk bezitten, maar in zo bewust mogelijk bezitten.
Ik hoef niet ieder seizoen een nieuwe garderobe. Ik hoef niet mee te doen aan iedere trend die voorbij komt. Sterker nog, een groot deel van mijn kleding komt uit de kringloopwinkel. Liefst van katoen. Een groot deel van onze meubels is tweedehands. Ik houd van spullen die al een leven achter zich hebben en een eigen verhaal meebrengen.
Misschien komt dat doordat ik ben opgegroeid, ouder bent geworden, met periodes waarin geld niet vanzelfsprekend was. Misschien omdat ik al jong heb geleerd dat geluk zelden in een winkelmandje zit.
Ik word niet gelukkig van meer spullen.
Ik word gelukkig van een wandeling in de natuur.
Van een goed boek.
Van een kop koffie in de ochtendzon.
Van een tuin vol vogels, vlinders en bijen.
Dit jaar hebben we gehoor gegeven aan de oproep om het gazon minder ( helemaal niet) te maaien. Het resultaat? Een tuin die bruist van leven. We hebben extra planten toegevoegd die rijk bloeien en een feestmaal vormen voor bijen en andere insecten.
Misschien niet bepaald minimalistisch volgens de boekjes.
Maar wel bewust.
Net als eten met de seizoenen mee. Geen aardbeien in de winter. Mijn was zo vaak mogelijk buiten drogen. Kiezen voor kwaliteit in plaats van kwantiteit. Proberen mijn voetafdruk op deze aarde zo klein mogelijk te houden en moeder natuur met respect te behandelen.
In een wereld die voortdurend roept dat we meer moeten kopen, meer moeten hebben en meer moeten verzamelen, voelt een stap terug soms bijna rebels.
Misschien is dat mijn vorm van minimalisme.
Niet leven met zo weinig mogelijk.
Maar leven met precies genoeg.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie