Bekijk alle reacties
Hoe komt het toch dat we tegenwoordig zoveel tegelijk willen, moeten, bedenken en regelen, terwijl we eigenlijk maar één hoofd en twee handen hebben?
Hier thuis begint elke ochtend zo’n beetje hetzelfde. Met een lichte tegenzin rol ik mijn warme bedje uit, strompel naar beneden, vul mijn moka met water en koffie en ruim ondertussen de vaatwasser uit. Een mens moet tenslotte ergens beginnen.
Waar ik vervolgens ga zitten, hangt een beetje van het weer af. In de zomer zit ik graag even buiten, maar als het wat minder aantrekkelijk is, nestel ik me in mijn zeer comfortabele bureaustoel.
Mijn eerste voornemen is altijd heel bescheiden: even koffie drinken, rustig wakker worden en misschien een beetje op mijn telefoon kijken om te zien of er nog meer ellende is gebeurd terwijl ik lag te slapen.
Ik lummel nog wat, staar voor me uit en neem ondertussen mijn to-do-list voor die dag door. En daar begint het feest.
Heb ik nog drie ideeën voor een blog? O ja, er moet ook nog iets in mijn Etsy-winkel gebeuren. Ik moet dat mailtje beantwoorden dat eigenlijk gisteren al had moeten gebeuren. En dan heb ik ook nog een subliem idee voor een nieuw wollen figuurtje. O ja, en ik moet natuurlijk nog van alles regelen.
En mijn tweede kop koffie? Die is inmiddels koud geworden.
Maar wacht eens even… hoe zag dat figuurtje ook alweer uit?
Op de een of andere manier komen de beste ideeën namelijk altijd op de meest onhandige momenten. Vooral wanneer ik net lekker in bed lig en mijn hoofd besluit dat het tijd is voor een creatieve brainstormsessie. Alsof er ergens een onzichtbare schakelaar wordt omgezet zodra ik mijn ogen dichtdoe.
Om mijn hoofd toch een beetje de rust te gunnen die het nodig heeft, ligt er standaard een schrijfblok met een potlood op mijn nachtkastje. Je weet tenslotte maar nooit wanneer er weer een lumineus idee voorbij komt. En jawel hoor, zodra ik lekker in bed lig en mijn hoofd besluit dat het tijd is voor een creatieve brainstormsessie, hoef ik alleen maar mijn arm uit te steken. Even het lichtje aan, een paar woorden of teken lijnen op papier krabbelen en klaar. Daar is ze dan: mijn nieuwe creatie. Die kan straks tot leven komen..
En zo gaat het eigenlijk de hele dag door. Het ene idee is nog niet helemaal uitgewerkt of het volgende dient zich alweer aan. Soms vraag ik me werkelijk af of mijn hoofd ooit een onderhoudsbeurt heeft gehad. Misschien wordt het tijd om eens te kijken of er ergens een knopje zit waarmee ik al die tabbladen tegelijkertijd kan sluiten. Al ben ik bang dat ik dan ook meteen een paar goede ideeën kwijtraak.
Tussen al die werkzaamheden door probeer ik natuurlijk ook nog een beetje te leven. Ik houd van mijn werk en kan zo nu en dan behoorlijk gekke uren maken. Maar mijn gezin is minstens zo belangrijk. Er moet ook tijd zijn voor de mensen om me heen, voor Chris, voor de gewone dingen in huis en voor alles wat niet op een to-do-list past.
En ik moet eerlijk bekennen dat ik zo nu en dan heerlijk luieren ook ontzettend lekker vind. Gewoon even niets. Geen plannen, geen lijstjes, geen creatieve uitspattingen en vooral geen verplichtingen. Al moet ik dan wel oppassen dat mijn hoofd niet alsnog besluit om een vergadering met zichzelf te organiseren.
Want dat is misschien wel het merkwaardige aan een hoofd dat altijd bezig is: zelfs wanneer je niets doet, ben je soms nog drukker dan wanneer je aan het werk bent.
Toch zou ik mijn hoofd niet willen missen. Die 27 tabbladen zorgen er misschien voor dat ik af en toe niet meer weet waar ik gebleven was, maar ze brengen me ook op ideeën waar ik anders nooit op gekomen zou zijn. Ze zorgen ervoor dat ik blijf schrijven, creëren, ondernemen en plannen maken. En eerlijk gezegd word ik daar behoorlijk gelukkig van.
Natuurlijk mag het soms wat minder. Ik hoef niet ieder idee meteen uit te voeren en niet iedere ingeving hoeft dezelfde dag nog op mijn actielijst te belanden. Sommige dingen mogen best even blijven liggen. De wereld draait tenslotte ook wel door als ik een keer niet achter mijn laptop zit.
Misschien is dat wel de kunst: niet proberen om al die tabbladen permanent te sluiten, maar af en toe accepteren dat er een paar op de achtergrond openstaan. En vooral leren dat niet ieder tabblad vandaag aandacht nodig heeft.
Dus mocht je me ooit ergens zien zitten met een koude kop koffie, een schrijfblok op schoot en een blik die ergens ver achter de horizon lijkt te verdwijnen, maak je dan geen zorgen.
Ik ben waarschijnlijk gewoon bezig met het uitwerken van tabblad nummer 28.
En die koffie? Die zet ik straks wel weer opnieuw.
Geef een reactie