Gisteren ben ik weer eens met my people uit eten geweest.
Ergens langs de Maas streken we neer op een terras, in dat heerlijke late oktober zonnetje. De zon verwarmde onze gezichten, maar minstens zo warm was het gezelschap. Van die momenten waarop je eigenlijk niets meer nodig hebt dan lekker eten, goede gesprekken en mensen bij wie je helemaal jezelf kunt zijn.
Toch was het een bitterzoete avond.
Een van mijn lieve meiden gaat terug naar het land van haar roots. Terug naar de Verenigde Staten. En hoewel we wisten dat deze dag eraan zat te komen, maakt dat het afscheid niet bepaald gemakkelijker.
Gisteren namen we afscheid. Maar ook weer niet.
Want deze dame had nog iets extra’s gepland. En ik wist eigenlijk al dat het iets zou worden met veel lawaai, muziek en een flinke dosis over the top. Dat past namelijk wel bij haar.
Na ons early bird dinner, want later eten zat er deze keer niet in, stond ze op, rekende af en vroeg ons mee te komen.
Met een grote lach zei ze: ‘It’s a long walk, so let’s go!’
We sloegen rechtsaf, weg van het terras. Nog geen tien stappen later stonden we er al.
Naast het restaurant zat een zaal. We liepen naar binnen, waar de muziek ons meteen tegemoetkwam. Een beetje dansend zochten we een plekje, nog niet helemaal beseffend wat ons precies te wachten stond.
Vervolgens werd er een soort bingokaart en een stift, in onze handen gedrukt.
Bingo Loco!
Er ging een lichtje branden in mijn hoofd. Bingo, maar dan nét even anders. Geen nummertjes afstrepen, maar artiesten en muzieknummers herkennen. Met muziek die door de zaal dreunde, mensen die uit hun dak gingen en een sfeer waarbij stilzitten eigenlijk geen optie was.
En wat hebben we genoten!
Twee heerlijke uren lang hebben we gedanst, nummers geraden, gelachen en vooral genoten van het feit dat we samen waren. Even geen afscheid, geen gedachten aan wat komen ging. Alleen muziek, plezier en my people om me heen.
Na afloop bleven we nog wat buiten de zaal napraten. Alsof we het moment nog een beetje konden rekken. Alsof we door maar lang genoeg te blijven staan de tijd heel even konden tegenhouden.
Maar uiteindelijk kwamen de knuffels. En de tranen.
En gingen we allemaal een andere kant op.
De rit naar huis heb ik de tranen maar even laten gaan. Want hoe gezellig de avond ook was geweest, het besef kwam binnen. Ik ga haar missen. En niet zo’n klein beetje ook.
Vanmorgen zat ik aan mijn ontbijtje en liep ze alweer door mijn hoofd.
Een vrouw van net dertig, die ik een kleine drie jaar geleden mocht ontmoeten. Een slanke, tengere verschijning, met een donkerblauwe bril op haar wipneus, stralende blauwe ogen en een glimlach die aanstekelijk werkt. En achter die glimlach zit een groot, warm hart.
Maar haar tengere gestalte vertelt natuurlijk niet het hele verhaal.
Vanaf de eerste ontmoeting was er een klik.
Ik leidde haar rond op het kindercentrum waar ze haar kind had aangemeld. Ze zag een vacature, solliciteerde en daarmee begon ons gezamenlijke avontuur.
In de afgelopen drie jaar is er een band ontstaan die je niet iedere dag tegenkomt. Zo’n klik waarbij je elkaar steeds beter leert kennen en er ongemerkt iets groeit wat veel verder gaat dan alleen samen op een werkplek zijn.
Ze is een felle tante, op de beste manier die je je kunt voorstellen. Als ze ergens voor gaat, doet ze dat met volle overgave en inzet. Ze bewaakt haar grenzen, laat van zich horen wanneer ze het ergens niet mee eens is en is niet iemand die zich zomaar opzij laat zetten.
Ze heeft karakter. Een eigen mening. Een warm hart.
En ergens in die drie jaar heeft ze een plekje in het mijne veroverd.
En nu gaat ze terug naar the States.
Ver weg.
Natuurlijk weten we dat er vliegtuigen bestaan. Dat er telefoons zijn, videogesprekken en allerlei manieren om contact te houden. We hebben zelfs al plannen gemaakt. Zodra er iemand anders in the oval office zit, vliegen we naar de Verenigde Staten. En vóór de volgende zomer vliegt zij terug naar Nederland voor een bezoek.
We hebben dus niet echt afscheid genomen.
We hebben gezegd, see you soon.
Maar laten we eerlijk zijn: dat maakt het missen niet minder.
Want iemand kan nog zo ver weg wonen, als diegene eenmaal onderdeel is geworden van je leven, dan verandert de afstand niets aan wat je voelt. Je kunt niet zomaar even samen koffie drinken, bijpraten of lachen om iets wat een ander misschien helemaal niet begrijpt.
En juist die kleine, gewone momenten ga ik missen.
Gisteren heb ik haar nog eens stevig vastgehouden. De tranen laten komen. En ergens tussen al die knuffels en emoties wist ik ook dat ik dankbaar mocht zijn.
Dankbaar dat onze wegen elkaar hebben gekruist.
Want soms komen er mensen in je leven die maar een bepaalde tijd met je meelopen. Sommigen blijven jarenlang dichtbij, anderen verdwijnen weer uit beeld. En soms ontmoet je iemand bij wie je al snel voelt dat diegene iets bij je achterlaat.
Deze vrouw heeft mijn leven een poosje een stukje aangenamer gemaakt.
Ze heeft me laten lachen, me geraakt en me laten ervaren hoe bijzonder het is wanneer er tussen twee mensen iets ontstaat wat je niet kunt plannen of afdwingen.
En misschien is dat wel het mooie van mensen ontmoeten.
Je weet vooraf nooit wie er op je pad komt. Je weet niet wie er blijft en wie er op een dag weer verder reist. Maar soms ontmoet je iemand die, zelfs als diegene straks aan de andere kant van de oceaan woont, gewoon een plekje bij je houdt.
Dus nee, gisteren was geen definitief afscheid.
Het was een avond vol muziek, gelach, dansjes, knuffels en tranen. Een avond die me nog lang zal bijblijven.
En lieve meid, mocht je dit ooit lezen: je hebt een plekje in mijn hart veroverd. Dat neem je niet mee in je koffer, want dat zat er al.
Ik draag een stukje van jou met me mee.
En jij, jij neemt een stukje van mij mee naar huis.
Some people come into your life and leave footprints on your heart.
En soms wonen die voetstappen voortaan aan de andere kant van de oceaan.
Geef een reactie