Wat betekent het om een goed mens te zijn?
Bekijk alle reacties
Dat is de prompt die WordPress me vandaag voorschotelt.
Ik trek even een wenkbrauw op en knipper een paar keer met mijn ogen. Het eerste wat in mijn brein opplopt, is: niet zo veel.
Want sla de krant maar open, open je nieuwsapp en je krijgt een portie ellende, hel en verdoemenis over je heen waar je u tegen zegt.
Een klein overzichtje?
Er zit een man met mesjogge brainwaves in the Oval Office. Cel en tbs voor een compleet ontspoorde veelpleger. Sabotage van de eeuw en een cyberaanval op de Appie.
En dat is nog maar een kleine greep uit het nieuws. Ik kan met gemak een heel A4’tje volschrijven met zaken die mijn verstand, en soms ook mijn empathisch vermogen, te boven gaan.
Maar goed, terug naar de prompt.
Wat betekent het om een goed mens te zijn?
Wat behelst dat eigenlijk?
Als ik die vraag naast alle ellende leg die dagelijks aan ons voorbijtrekt, kom ik voor mezelf tot een nogal nuchtere conclusie: blijkbaar hoef ik niet eens zo heel veel te doen om in de categorie ‘goed mens’ te vallen.
Door de meeste dingen die ik in mijn nieuwsapp voorbij zie komen af te keuren, ben ik al een heel eind op weg. Ik loop niet met een mes door de straten, saboteer geen zaken, breek niet in bij de Appie en probeer ook niet de wereld naar mijn hand te zetten.
De lat ligt soms akelig laag, als je er zo over nadenkt.
Maar daarmee zijn we er natuurlijk niet. Want wat ís een goed mens eigenlijk? Iemand die niemand kwaad doet? Iemand die voor anderen klaarstaat? Iemand die rekening houdt met de gevoelens van een ander, ook als die persoon heel anders in het leven staat?
Want het gaat niet alleen om criminaliteit, geweld en alles wat we dagelijks in het nieuws zien. Het zit ook in de manier waarop we met elkaar omgaan. In hoe we omgaan met moeder aarde, met dieren en met de keuzes die we iedere dag maken. In wat we eten, wat we kopen en hoeveel ruimte we elkaar gunnen.
Hoe ouder ik word, hoe vaker ik me afvraag waar we als samenleving over twintig jaar staan.
Is alles dan nog verder verhard? Zijn we elkaar nog meer kwijtgeraakt in onze eigen meningen, belangen en overtuigingen? Of hebben we onderweg toch iets geleerd?
Hebben we ontdekt dat je niet altijd gelijk hoeft te krijgen om naar elkaar te kunnen luisteren? Dat verdraagzaamheid niet betekent dat je het overal mee eens moet zijn? En dat een beetje empathie soms meer kan betekenen dan duizend grote woorden?
Ik hoop op dat laatste.
Niet omdat ik denk dat we allemaal heilig moeten worden. Dat lijkt me trouwens ook een behoorlijk vermoeiende bedoeling. We zijn mensen, we maken fouten, we zeggen weleens iets verkeerds en soms zijn we vooral met onszelf bezig.
Maar misschien begint het wel daar. Bij het besef dat we niet perfect hoeven te zijn om iets goeds te kunnen betekenen voor een ander.
En dat de wereld, met alles wat er misgaat, ook nog steeds ruimte heeft voor vriendelijkheid, begrip en menselijkheid.
Als ik nadenk over de vraag waar we over twintig jaar staan, kijk ik eigenlijk niet alleen naar het nieuws of naar de grote mensen die de wereld besturen. Ik kijk ook naar de kinderen om me heen. Naar de kinderen die ik op mijn werk tegenkom en naar de kinderen in de wijk waar ik woon.
Ik probeer ze met een warm hart de wereld in te laten gaan. Niet door ze voortdurend te vertellen hoe ze zich moeten gedragen, maar door ze hopelijk mee te geven dat een beetje aandacht voor een ander heel veel kan betekenen.
Laatst viel er buiten een kindje flink op zijn knieën. Een flinke schaafwond, wat bloed en vooral heel veel tranen.
Zijn beste vriendje zag het gebeuren, liep naar de tissues, pakte er een paar en kwam met zijn arm uitgestoken terug. Hij had doekjes gehaald zodat zijn vriendje zijn tranen kon afvegen.
Mijn hart smolt.
Hoe lief is dat? Geen groot gebaar, geen ingewikkelde woorden en geen beloning in het vooruitzicht. Gewoon een klein jongetje dat ziet dat zijn vriendje verdriet heeft en iets wil doen om te helpen.
Ik gaf de kleine tissuebrenger een knuffel en vertelde hem hoe aardig ik dat van hem vond.
En weet je? Op zo’n moment denk ik: als dit is wat we onze kinderen meegeven, dan doen we toch iets goed.
Een paar weken geleden gebeurde er nog zoiets.
Er werd aangebeld en voor de deur stonden twee knullen van de plaatselijke basisschool. Ze kwamen kinderpostzegels verkopen. Chris deed open en ik hoorde het hele gesprek vanuit huis.
Ik moest glimlachen en was tegelijkertijd onder de indruk. Die twee jongens vertelden keurig waarvoor de kinderpostzegels bedoeld waren. En alsof dat nog niet genoeg was, gaven ze Chris ook meteen advies over welke zegels hij het beste kon kiezen. De beste deal voor zijn geld, zeg maar.
Dag meneer, en weg waren ze weer.
Ik vond het prachtig. Twee jonge jongens die zich inzetten voor een goed doel, die hun verhaal netjes konden uitleggen en ondertussen ook nog even meedachten met de klant. Daar stond ik dan, met een glimlach op mijn gezicht.
En ik dacht: misschien komt het allemaal nog best goed.
Misschien zijn we soms zo druk met alle ellende in de wereld dat we vergeten om ook naar de kleine, mooie dingen te kijken. Naar een kind dat tissues haalt voor zijn huilende vriendje. Naar twee jongens die zich inzetten voor een ander.
Het zijn geen wereldschokkende gebeurtenissen. Ze halen het nieuws niet en er wordt geen groot debat over gevoerd. Maar misschien zijn het juist dit soort momenten die laten zien wat menselijkheid betekent.
En daarmee kom ik toch weer terug bij die vraag van WordPress: wat betekent het om een goed mens te zijn?
Misschien is het niet zo ingewikkeld als we soms denken. Misschien begint het bij zien dat een ander pijn heeft. Bij even stilstaan, iets aardigs doen of je inzetten voor iemand die je helemaal niet kent.
We hoeven de wereld niet in ons eentje te redden. Maar we kunnen haar wel een beetje mooier maken voor de mensen om ons heen.
En als ik zie wat die kinderen nu al laten zien, dan durf ik best hoopvol naar de toekomst te kijken.
Mijn hoop is gevestigd op de nieuwe generaties.
Laat ze maar komen. Met hun tissues, hun kinderpostzegels en hun kleine, grote gebaren.
Geef een reactie