Wat is de langste reis die je ooit hebt gemaakt?
Bekijk alle reacties
De langste reis die ik ooit heb meegemaakt, behoort toe aan een oud-collega.
Zo’n vier a vijf weken geleden kreeg ik een appje van hem. Na ruim een jaar zouden we elkaar eindelijk weer eens zien.
Een man met een kleurrijk temperament.
Druk. Luid. Aanwezig.
En met een groot, goed en warm hart.
Hij vertelde dat hij en zijn vrouw hadden besloten om terug te gaan naar Puerto Rico. Of ik bij zijn afscheidsbijeenkomst wilde zijn.
Maar natuurlijk.
Graag zelfs.
Leuk om hem nog eens te spreken.
Vier jaar geleden klopte hij aan bij het centrum waar ik toen werkte. In eerste instantie zag ik een wat terughoudende man. Bijna verlegen.
Maar dat bleek al snel niet helemaal te kloppen. 
Hij werd aangenomen en ontpopte zich tot een ontzettend gewaardeerde collega. De kinderen hoefden hem maar in het vizier te krijgen of zijn naam werd al geroepen.
En ondertussen had hij een missie.
Hij wilde Europa zien.
Hij sprokkelde zoveel mogelijk geld bij elkaar en bijna ieder weekend trok hij eropuit. Een stad bezoeken. Een ander land ontdekken. Nieuwe plekken zien.
En iedere keer kwam hij terug met verhalen.
We hebben een paar jaar samengewerkt en eigenlijk was hij altijd wel bezig met zijn volgende bestemming.
Ik ging op een gegeven moment verder.
Hij bleef nog een tijdje op ontdekkingsreis.
En gisteren zagen we elkaar weer.
Ik werd begroet met een stevige omhelzing en een paar vrolijke sprongetjes. Precies zoals ik hem kende.
Ik ontmoette eindelijk zijn Cynthia.
En natuurlijk was mijn eerste vraag:
‘Deze beslissing lijkt bijna uit de lucht te komen vallen. Hoe zit dat?’
Hij keek me aan.
Na een trip van bijna vier jaar was het tijd om terug te keren naar zijn geboortegrond.
Zijn kleinzoon was inmiddels bijna vier jaar oud. Hij wilde hem vaker zien. Hij miste zijn dochter ontzettend.
En ineens realiseerde ik me iets.
Hij was eigenlijk al vier jaar op vakantie.
Ik sprak het hardop uit.
Hij begon, zoals alleen hij dat kan, keihard te lachen.
Daarna zag ik hem even nadenken.
En toen kwam hij zelf ook tot dezelfde conclusie.
Ja.
Eigenlijk had hij vier jaar vakantie gehad.
Niet omdat hij niet werkte.
Maar omdat hij iedere dag met goede moed opstond. Omdat hij in een land woonde dat hij nog steeds aan het ontdekken was. Omdat er iedere dag wel iets nieuws te zien, te leren of te beleven viel.
Het was een avontuur van vier jaar.
Hij leerde Nederland kennen.
Hij leerde fietsen.
Hij leerde oliebollen eten.
En hij ontdekte dat friet toch ook wel heel erg lekker is. 
Gisterenavond haalden we herinneringen op. We praatten over cultuurverschillen, over Nederland, over Puerto Rico en natuurlijk hadden we vooral heel veel lol.
Zoals vroeger.
Tot het moment waarop we afscheid moesten nemen.
We zeiden tegen elkaar dat het geen vaarwel zou zijn.
Maar een: ik zie je.
Ik liep naar mijn auto en keek nog één keer achterom.
Daar stond hij.
Ik zag hem een traan van zijn wang vegen.
Ik blies hem een kus.
En liep verder.
Want misschien is dat wel het bijzondere aan reizen.
Soms gaat het helemaal niet om de afstand die je aflegt.
Soms gaat het om alles wat je onderweg tegenkomt.
De plekken.
De mensen.
De herinneringen.
De verhalen.
En soms kom je na vier jaar terug op de plek waar je ooit vandaan kwam.
Niet omdat de reis voorbij is.
Maar omdat er iemand thuis op je wacht die je veel te lang hebt gemist.
En ineens vond ik die vraag over de langste trip die ik ooit heb gemaakt helemaal niet meer zo simpel.
Want hoe meet je een reis van vier jaar?
In kilometers?
In landen?
In steden?
Of in de hoeveelheid leven die je onderweg hebt verzameld?
Ik denk dat ik het antwoord wel weet.
De mooiste reizen laat je niet achter op een landkaart. Die neem je mee. 
Geef een reactie