Wat ik anders doe dan hoe ik ben opgevoed
Deze prompt is er eentje die me in het straatje zou moeten liggen.
Wat is iets dat je heel anders doet dan dat je bent opgevoed?
In eerste instantie wil ik direct roepen, ALLES.
Maar ik neem nog een slok van mijn koffie en laat de zin nog eens door mijn gedachten gaan. En met wat intern beraad moet ik toch zeggen dat mijn eerste ingeving enigszins correct is.
Er zijn namelijk best veel opvoedkundige dingen die ik compleet anders heb gedaan. Maar ja… dat is niet echt even in één blog te beschrijven. Dan zit ik hier morgen nog. 😂
Dus laat ik me beperken tot één onderwerp, hechting.
Als kind ben ik niet veilig gehecht. En dat heeft tijdens mijn opgroeien voor de nodige bijkomende problematiek gezorgd. Ik vond het bijvoorbeeld moeilijk om relaties aan te gaan. Er zat altijd ergens die angst om verlaten te worden.
Je hechtingsstijl is gelukkig geen vaststaand gegeven. Het zijn gedragspatronen die gevormd worden door je vroege hechtingservaringen én door wat je later in je leven meemaakt. Wanneer je als kind niet de veiligheid, beschikbaarheid en respons krijgt die je nodig hebt, kan dat invloed hebben op hoe je later relaties aangaat.
En dat merkte ik.
Want als je ergens diep vanbinnen hebt geleerd dat mensen niet altijd blijven, kan dichtbij iemand komen best spannend zijn. Juist wanneer relaties belangrijker worden en je als adolescent steeds meer op anderen gaat leunen, kan die onzekerheid ineens behoorlijk zichtbaar worden.
Verliefd worden bijvoorbeeld.
Hartstikke leuk. Tot je hersenen besluiten: maar wat als deze persoon straks weggaat? 😬
De dingen die ik in mijn eigen opvoeding heb gemist en waarvan ik me bewust was, wilde ik bij mijn eigen kinderen heel bewust anders doen.
Vanaf dag één.
Moos en Jip hebben zich kunnen hechten. Ze zijn vanuit veiligheid en geborgenheid opgegroeid. Niet omdat ik de perfecte moeder was — absoluut niet — maar omdat ik heel bewust wilde dat zij een basis zouden krijgen die ik zelf had gemist.
Want die basis is zó belangrijk.
Een kind dat zich veilig voelt, krijgt ruimte om te ontdekken. Om te groeien. Om fouten te maken. Om terug te komen. Om de wereld in te gaan en vervolgens weer ergens veilig te kunnen landen.
En misschien is dat wel precies waarom dit onderwerp me zo raakt.
Want inmiddels zie ik het niet alleen terug in mijn eigen kinderen.
Ik zie het ook steeds opnieuw terug op de werkvloer…
En daar wordt het voor mij pas echt interessant.
En juist daar moet ik denken aan een blog die ik eerder schreef.
Een kind hoort thuis veiligheid te voelen in de armen van een ouder. Maar wat als juist daar de angst begint?
Ik schreef toen over twee kleine kinderen die opgesloten, mishandeld en verwaarloosd werden. Kinderen die nog maar net begonnen waren met ontdekken wie ze waren en hoe de wereld in elkaar zat. Kinderen die volledig afhankelijk waren van de volwassenen om hen heen.
En wat mij daar zo diep bij raakte, was niet alleen wat er met hen gebeurde.
Het was vooral het besef dat de persoon die veiligheid had moeten bieden, juist degene was voor wie ze bang moesten zijn.
Want hechting gaat niet alleen over een knuffel, een kus voor het slapen of lekker dicht tegen elkaar aan zitten. Hechting gaat over veiligheid, vertrouwen en beschikbaarheid. Over weten: als ik jou nodig heb, ben je er.
En als die basis ontbreekt, neem je dat mee.
Ik weet daar helaas uit eigen ervaring iets van.
Misschien is dat ook wel de reden waarom ik bij Moos en Jip vanaf dag één zo bewust bezig ben geweest met die veilige basis. Ik wilde hen geven wat ik zelf had gemist. Niet vanuit perfect ouderschap, maar vanuit bewustzijn.
En inmiddels weet ik: een veilige hechting betekent niet dat je kind nooit boos, verdrietig, onzeker of angstig zal zijn. Het betekent ook niet dat je als ouder altijd precies weet wat je moet doen.
Het betekent dat een kind ergens diep vanbinnen mag voelen:
Ik ben veilig.
Ik word gezien.
Ik mag er zijn.
En als het even niet lukt, is er iemand bij wie ik terug kan komen.
En misschien is dat wel één van de mooiste dingen die je een kind kunt meegeven.
Een veilige plek om van daaruit de wereld te ontdekken.
En ja… misschien is dat precies waarom deze prompt toch behoorlijk in mijn straatje lag. ❤️
Geef een reactie