Steeds vaker lees je berichten dat vrouwen uitvallen door stress en burn-out. En eerlijk? Dat verbaast me eigenlijk niet meer.
Misschien moeten we eerst eens kijken naar alles wat “normaal” van vrouwen wordt verwacht.
Je leven moet tegenwoordig een soort fulltime performance zijn.
Werken, partner zijn, sociaal actief, een goed seksleven, het huishouden draaiende houden én er ondertussen ook nog een beetje uitzien alsof je net uit een reclame loopt.
Slank genoeg.
Verzorgd genoeg.
Gezellig genoeg.
En als het even kan ook nog spontaan een dagje shoppen met vriendinnen, want dat hoort er dan blijkbaar bij om alles “in balans” te houden.
En dan word je zwanger.
Dan gaat de show gewoon door.
Babyshowers, gender reveals en ergens tussendoor moet je ook nog genieten van je “mooie zwangerschap”. Alsof je in een wellness retreat zit in plaats van misselijk boven de wc hangt.
Na de bevalling wordt het pas echt interessant.
Binnen een paar weken moet je weer “de oude” zijn.
Alsof je lichaam even een software-update heeft gedaan en daarna gewoon weer normaal moet draaien.
Alleen je lichaam is daar totaal niet van op de hoogte.
Thuis is het ondertussen ook geen rustiger verhaal.
Vrouwen doen nog steeds het grootste deel van het huishouden en de zorg voor kinderen, ook als ze net zo hard werken als hun partner.
Dus je staat eigenlijk permanent “aan”.
Werk, kind, huishouden, sociale verwachtingen en ondertussen moet je ook nog een beetje stralen alsof je leven één grote yogales is.
En als dat niet lukt, dan ligt het probleem blijkbaar bij jou.
En dan de medische wereld.
Veel vrouwen herkennen het wel dat je met klachten naar de dokter gaat en het antwoord vaak is: “Ja mevrouw, dat hoort erbij.”
Alsof je daar gerustgesteld mee zou moeten zijn.
Na een zwangerschap en bevalling is je lichaam niet “terug bij af”. Het is meer een soort bouwplaats waar nog niemand de steigers heeft weggehaald.
Maar klachten zoals vermoeidheid, haaruitval, stemmingswisselingen of fysieke ellende worden vaak weggewuifd met een collectieve zucht, hoort erbij.
En alsof dat nog niet genoeg is, komt daarna de volgende ronde, de overgang.
En ja hoor, daar begint het feest gewoon opnieuw.
De medische wereld loopt nog steeds achter als het gaat om vrouwengezondheid. Dat is inmiddels wel duidelijk.
En dus krijg je opnieuw die klassieke zin: “Dat hoort erbij, mevrouw.”
Maar eerlijk… hoort erbij?
Alsof het normaal is dat je 8 tot 10 jaar lang in een hormonale achtbaan zit waar je zelf geen kaartje voor hebt gekocht.
Je haar doet ineens alsof het weer in de puberteit zit.
Je hoofdhuid droogt uit alsof je in de Sahara woont.
Je gewicht verzamelt zich op plekken waar je het niet hebt uitgenodigd.
Je slaap is ergens vertrokken zonder bericht. Je gewrichten verliezen hun soepelheid en je kraakt en rammelt als of het niets is.
Je libido ligt in winterslaap.
Je geduld is op vakantie zonder terugvlucht.
En je lijf heeft soms de energie van een oude telefoon op 3%.
En ondertussen zit je in de zomer op de koude badkamervloer omdat alles boven de 18 graden voelt als tropisch.
En in de winter trouwens ook.
Iedereen die de thermostaat hoger zet dan 15 graden krijgt een blik waardoor hij hem spontaan weer terugdraait.
En dus ga je toch weer naar de huisarts. Waar je meestal met dezelfde conclusie weer buiten staat: “Ja… dat hoort erbij.”
En jij denkt ondertussen alleen maar, als dit erbij hoort, waarom heeft niemand mij hier ooit voor gewaarschuwd?
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie