Mijn leven is, tot nu toe, niet bepaald over rozen gegaan.
Het is een weg geweest met hobbels, gaten en soms complete kuilen waar je liever omheen was gelopen. En eerlijk? Die zijn er nog steeds. Nog steeds moet ik moeite doen om dingen voor elkaar te krijgen.
En dan heb je van die mensen… waar het lijkt alsof alles vanzelf gaat.
Een gelukkig huwelijk.
Een prachtig huis.
Kinderen die floreren.
Droombanen die zomaar op hun pad komen.
En dan denk ik weleens, hoe dan?
Heeft mijn karma besloten om mij permanent een schop onder mijn kont te geven?
Uhum… nee.
Ik ben simpelweg in een omgeving geboren die niet helemaal bij mij paste. Met ouders uit twee verschillende, sterk gelovige achtergronden. Ik stelde vragen, wilde begrijpen… maar dat werd niet altijd gewaardeerd.
Dus ging ik mijn eigen weg.
Studeren. Naar het buitenland. Andere culturen ontdekken.
En niets kwam vanzelf….het was altijd hard werken. Vallen, opstaan en weer doorgaan.
Terug in Nederland kreeg ik kinderen. Ook dat ging niet vanzelf. Maar wat ben ik daar rijk in geworden. Twee prachtige, sterke, verstandige volwassenen die stevig in het leven staan. Daar ben ik elke dag trots op.
Niet alles in mijn leven was mooi.
Ik kwam in een toxische relatie terecht. Een kleine hel, eerlijk gezegd. Het kostte me veel…..emotioneel, fysiek en financieel. En zelfs nu… is het nog niet helemaal klaar.
Maar…..tussen alles door maakte ik één keuze die alles veranderde.
Mijn dochter, altijd een beetje plagerig maar vooral liefdevol, zei op een dag:
“Mam, ik ga Happn op je telefoon installeren.”
“UHU… wat ga je installeren?”
Een dating app dus.
Ik stelde het uit. Natuurlijk. Want laten we eerlijk zijn….dat is toch niks voor mij?
Maar uiteindelijk… deed ik het.
En wat hebben we gelachen.
De ene na de andere vreemde ontmoeting…..of eigenlijk voorstellen.
Binnen vijf minuten samenwonen?
Een weekend in een caravan?
Eh… nee, bedankt.
Ik was er al bijna klaar mee.
Tot ik op een zaterdag, een beetje verveeld, de app weer eens opende.
En daar was hij.
Ik zag zijn ogen. Zijn mond.
En dacht: hmm… interessant.
We begonnen te praten.
En voor het eerst ging het niet meteen over samenwonen of verhuizen.
De gesprekken kregen diepgang.
We appte tot diep in de nacht.
En toen ontmoetten we elkaar.
Hij kwam aanlopen……en BOEM.
Een half jaar later woonden we samen.
En nu, jaren later, zijn we nog steeds samen.
Nog steeds gelukkig.
Ja, de wereld om ons heen is soms nog ingewikkeld.
Ja, er zijn nog steeds dingen die zwaar zijn.
Maar…..ik heb mijn soulmate gevonden.
En dat is misschien wel de mooiste, meest positieve keuze die ik ooit heb gemaakt. 💛
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie