Eerlijk? Dat vind ik best een lastige vraag.
Ik ben namelijk iemand die het heus wel geprobeerd heeft 😄
Een tijd geleden heb ik, naast mijn fulltime baan, mensen begeleid die net in het Nederlandse systeem terechtkwamen. Op taalkundig gebied, wegwijs maken, helpen waar nodig, ik vond het mooi om te doen.
Tot het moment dat “helpen” langzaam veranderde in “altijd beschikbaar zijn”.
Avonden achter elkaar bezig en voor elk wissewasje werd ik gebeld.
Dat was mijn moment van inzicht:
dit is geen vrijwilligerswerk meer… dit is een tweede baan geworden 😅
Dus ik stopte.
Daarna ben ik een tijd ervaringsdeskundige geweest bij een blijf-van-mijn-lijfhuis. Dat was bijzonder. Echt bijzonder.
Eerst zat ik zelf aan de andere kant van de tafel… en later zat ik ineens op de stoel van degene die begeleidt.
Ik wist hoe het werkte.
Ik voelde wat er speelde.
En vooral, ik begreep de vrouwen daar, zonder dat ze alles hoefden uit te leggen.
Mijn focus lag vooral op vrouwen met kinderen. Daar kon ik echt iets betekenen.
Maar ook daar kwam een grens.
Want hoe mooi het werk ook was, de verhalen, de situaties… ze kwamen binnen. Hard.
En toen mijn eigen situatie weer opspeelde, wist ik, dit kan ik er niet óók nog bij dragen.
Dus ook daar trok ik een lijn.
En nu?
Nu ben ik op een punt dat ik fulltime werk, mijn eigen side-hustle heb… en eerlijk gezegd.
ik heb totaal geen behoefte om nog ergens onbetaald energie in te steken.
Misschien niet het meest “ideale” antwoord.
Maar wel een eerlijke.
Want soms is het grootste vrijwilligerswerk dat je kunt doen…
goed voor jezelf zorgen 😉
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie