Terwijl de wereld massaal in paniek raakte, zuurdesembrood begon te bakken en elkaar huilend miste via Zoom… zat ik daar.
In alle rust.
Ik heb me namelijk niet aangepast aan de coronapandemie.
De coronapandemie paste zich gewoon aan míj aan.
De eerste periode werkte ik gewoon door. Heerlijk rustig, geen drukte, geen gedoe.
Ik dacht nog: waarom klaagt iedereen eigenlijk? Sorry, maar geen sorry
Tot ik zelf corona kreeg.
En toen…….werd ik naar huis gestuurd.
Gedwongen. Voor een lange periode. En ik ben echt flink ziek geweest……
En laat ik het zo zeggen, ik heb er niet onder geleden.
Sterker nog, ik had de tijd van mijn leven.
Picnic bracht mijn boodschappen, dus zelfs naar de supermarkt hoefde ik niet meer.
Sociaal isolement? Voor veel mensen een nachtmerrie.
Voor mij?
Een droom die uitkwam.
Geen verplichtingen. Geen mensen. Geen “moeten”.
Gewoon… ik. Mijn pyjama. En een bank die me inmiddels bij naam kende.
Van vijf dagen per week tien uur werken ging ik naar een strak schema van:
Netflix.
Boeken die al maanden lagen te wachten.
Nog meer Netflix.
En af en toe een wandeling waarbij ik hoopte dat ik niemand tegen zou komen.
En dat lukte verrassend goed.
Ik genoot. Intens. Onbeschaamd.
Tot er berichten kwamen: we gaan weer open.
Mijn reactie?
Neeeee… nog niet…
En dan, als een cadeautje uit de hemel:
We blijven nog even in lockdown.
YEEEEH.
Nog meer rust. Nog meer niets. Nog meer genieten.
Terwijl de rest van Nederland langzaam gek werd…
zat ik daar, in mijn pyjama, met een kop thee en dacht:
Dit… dit is dus mijn moment.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie