Wat mij aan het lachen brengt? Mijn eigen leven, vooral. Het is eigenlijk één grote aaneenschakeling van situaties waarvan je achteraf denkt, dit had niemand zo kunnen bedenken. En toch… ik stond er middenin. Actief. Zonder plan.
Ik kan dus enorm lachen om mezelf. Zelfspot, noemen ze dat. Ik zie het meer als schadebeperking. Want als ík er niet om lach, doet iemand anders het wel.
Serieus, soms kijk ik terug op mijn eigen acties en denk ik, wat was hier precies de strategie? Was dit improvisatie? Was dit chaos? Of was dit gewoon een heel slecht idee dat ik met overtuiging heb uitgevoerd?
Humor is voor mij ook geen luxe, het is gewoon gereedschap. Een soort mentale EHBO-kit. Leven wordt zwaar? Grapje erop. Alles loopt mis? Nog een grapje. Ik pleister het gewoon dicht met sarcasme en hoop dat niemand het doorheeft.
Maar waar ik echt stuk om ga? Droge, cynische humor. Hoe droger, hoe beter. Van die opmerkingen die zo recht voor z’n raap zijn dat je even twijfelt of je wel mág lachen… en het dan toch doet.
Dat is mijn favoriete soort humor. Geen opsmuk, geen uitleg. Gewoon één zin die alles zegt. Net als het leven eigenlijk dat maakt ook geen grapjes… maar soms voelt het er wel verdacht veel als één.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie