Wat ik wilde worden toen ik vijf jaar oud was?
Heel eerlijk… ik kan me die leeftijd niet goed meer herinneren. Er zijn flarden van beelden die soms opkomen, maar of ze echt uit die tijd stammen, durf ik niet met zekerheid te zeggen.
Mijn eerste echte herinneringen komen van een paar jaar later, toen ik al op de lagere school zat. Toen wist ik het namelijk wél. Ik had grootse en uiteenlopende dromen. Ik wilde vrachtwagenchauffeur worden, een “legermevrouw”… en vooral: ik wilde met kinderen werken.
Maar zelf kinderen krijgen? Nee.
Toen mijn moeder vroeg waarom niet, antwoordde ik:
“Ik wil niet de hele dag schoonmaken.”
Dat was het beeld dat ik had van het moederschap.
Dat dat beeld later nog rechtgezet zou worden, wist ik toen nog niet.
Dat laatste van mijn wensenlijst is uiteindelijk werkelijkheid geworden. Naast al mijn studiejaren heb ik altijd gewerkt in de wereld van opvang, in de ene of andere vorm.
En als ik daar nu op terugkijk, zegt dat misschien wel meer dan ik toen kon beseffen.
Blijkbaar zat er altijd al iets in mij dat wilde zorgen, wilde beschermen, wilde begrijpen. Iets dat zich aangetrokken voelde tot kwetsbaarheid, tot groei, tot het begeleiden van een ander.
Misschien is dat nooit veranderd.
Misschien ben ik, ondanks alles wat er later is gebeurd, nog steeds dat kind dat iets goeds wil doen voor een ander.
Alleen ben ik onderweg ook iets belangrijks tegengekomen:
dat zorgen voor een ander niet ten koste mag gaan van jezelf.
En kinderen… die heb ik uiteindelijk ook gekregen.
Twee prachtige kinderen.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie