Wat de meeste mensen niet begrijpen…
Er zijn een aantal dingen in mijn leven waarin ik een harde realiteit heb moeten aankijken.
De afgelopen tien jaar zijn allesbehalve rustig geweest.
Het loskomen uit een giftige relatie is één van de zwaarste dingen die ik ooit heb moeten doorstaan.
De constante spanning, de stress, de adrenaline die door je lijf raast… elke seconde van de dag.
Het is vermoeiend. Het is slopend.
Soms merk je dat je lontje wat korter is.
Niet omdat je dat wilt, maar omdat je al zo lang “aan” staat.
En toch…
ben ik niet iemand die hiermee op de voorgrond treedt.
Wat de meeste mensen niet begrijpen,
is dat ik er juist zo min mogelijk over wil praten.
Niet omdat het er niet toe doet,
maar omdat ik geloof dat je dat wat zwaar is, niet groter moet maken dan het al is.
Woorden geven kracht.
En soms wil ik iets juist géén extra kracht geven.
Toch heb ik een manier gevonden om mijn verhaal een plek te geven.
Door het te schrijven.
In mijn blogs zet ik mijn gedachten op papier.
Op mijn eigen tempo, op mijn eigen manier.
Zonder ruis van buitenaf, zonder verwachtingen.
Daarnaast weten veel mensen simpelweg niet hoe ze moeten reageren.
Ze zien niet wat er onder de oppervlakte speelt.
Niet wat het met je doet.
Niet hoeveel energie het je kost.
Het is een verborgen wereld.
Eén die af en toe weer voelbaar wordt, in vlagen…
wanneer het verleden zich even laat zien.
Maar het definieert mij niet.
Ik kies ervoor om vooruit te kijken.
Om mijn energie te richten op wat wél goed voelt.
En dat…
dat is mijn manier van omgaan met alles wat is geweest. ✨
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie