Hier hoef ik niet lang over na te denken. Het begon al decennia geleden, toen ik nog een jong meisje was en elke dag dezelfde wens uitsprak, later wil ik met die kindjes werken. Daarmee bedoelde ik kinderen die op hun eigen manier ondersteuning nodig hebben, kinderen met een beperking, kinderen die nét wat meer vragen van de wereld om hen heen.
Rond mijn achttiende begon ik met de opleiding als Z-verpleegkundige. Ik doorliep mijn opleiding met toewijding en haalde mijn diploma bij de Merwebolder. In die periode ging ik ook op kamers. Mijn wereld werd groter, vrijer en tegelijkertijd wist ik steeds zekerder dat ik op de juiste plek zat. Ik had fijne collega’s, inspirerende leerkrachten en, misschien wel het belangrijkste, de meest bijzondere kinderen om mee te werken.
Juist in die jaren begon mijn “geheime vaardigheid” zich te ontwikkelen.
Voor mij is contact maken altijd de basis geweest. Echte verbinding. Een kind zich veilig laten voelen, gezien laten voelen en volledig zichzelf laten zijn. Want pas wanneer er vertrouwen is, ontstaat er ruimte voor ontwikkeling.
Na mijn studie ging ik werken op een kinderdagcentrum, dat ik na twee jaar zelfs mocht overnemen. In die tijd groeide mijn vaardigheid verder. Met elk nieuw kind dat binnenkwam, voelde ik opnieuw diezelfde drive, ik wil jou leren kennen. Op welk niveau dat ook mogelijk was. Soms zat dat in iets heel kleins een blik, een ontspanning of een glimlach wanneer ze mijn stem hoorden. Dat waren voor mij de grootste overwinningen.
Langzaam ontdekte ik dat ik iets had ontwikkeld wat bijna voelt als een soort zesde zintuig. Een gevoeligheid voor wat een kind nodig heeft, nog voordat het uitgesproken wordt. Ik stem me af, verlaag mijn energie, ga op ooghoogte zitten en neem de tijd. Altijd vanuit rust, altijd vanuit respect.
Mijn geheime vaardigheid is misschien helemaal niet zo geheim.
Het is de kracht van écht zien, écht luisteren en zonder oordeel aanwezig zijn.
En juist daarin ontstaat het mooiste contact.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie