Na een warme zomer ben ik het warme weer stiekem een beetje zat… al houd ik écht van de zomer. Buiten eten, geen geril. Maar daarna komt mijn seizoen.
Zodra de eerste dauw op de blaadjes ligt en je ’s ochtends de deur opent, voel je het meteen, die knisperende frisheid op je wangen. De zon is zachter, maar nog warm genoeg om je te omarmen.
Het eerste herfstweekend vind je mij en mijn kinderen in het bos. We absorberen de pracht en praal, de kleuren die moeder natuur ons geeft. We zoeken verkleurde bladeren, eikeltjes, dennenappels en takjes die op de grond zijn beland. Met zorg en een beetje eerbied verdwijnen ze in mijn tasje.
Daarna zoeken we een terras dat nog open is. Een kop warme thee voor mij, warme chocolademelk voor de kinderen. Nog even rennen ze naar het speeltuintje, ravotten in de frisse lucht. Hun wangen, nog zomers gekleurd, krijgen een extra blos van de herfst.
Met het tasje vol schatten gaan we naar huis. Bij binnenkomst omarmt de warmte ons. Mijn wangen en oren gloeien, en de kinderen kijken lachend naar zichzelf in de spiegel.
Ik zet koffie, de moka pruttelt zacht op de achtergrond. We halen het speciale tafeltje erbij en een mand met doeken. Samen beginnen we aan ons ritueel. Mijn dochter legt zorgvuldig een warme, bruine doek neer. Daarna verschijnen de herfstkabouters en een engel. Met aandacht, met kleine overlegmomentjes en hier en daar een verschuiving, ontstaat er langzaam iets moois.
Dan openen we het tasje.
De schatten uit het bos krijgen hun plek. Warme kleuren vullen de tafel, en bijna lijkt het alsof de geur van het bos zich door het huis verspreidt.
De herfst brengt rust. Warmte. Herinneringen.
En misschien wel het allermooiste…
dat ik nu een foto krijg van mijn oudste, die met zijn eigen kinderen hetzelfde doet. Een herfsttafel, gevuld met schatten uit het bos.
Sommige dingen groeien gewoon door 🤍🍂
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie