Wat is het beste compliment dat ik ooit heb gekregen?

Eerlijk?
Ik zou het je niet kunnen vertellen.

Niet omdat ik ze nooit krijg… maar omdat ze bij mij een soort bijzondere route afleggen.
Ze komen binnen… maken een klein rondje… en verdwijnen vervolgens geruisloos ergens in een hoekje waar ik ze niet meer kan vinden.

Mijn brein heeft daar een heel efficiënt systeem voor ontwikkeld.
Complimenten worden daar namelijk automatisch gelabeld als,
“vast aardig bedoeld, maar niet helemaal waar.”

Klinkt gezellig hè? 😄

Alles in mijn leven voelt namelijk alsof het met een kleine handleiding komt.
“Let op, dit gaat niet vanzelf. Extra inzet vereist.”

Waar anderen soms moeiteloos lijken te bewegen, voelt het voor mij vaak als ploeteren. Investeren. Geduld hebben. Doorzetten. Nog een keer proberen. En nog een keer.

Dus als er dan iets lukt… iets goed gaat…
dan voelt dat voor mij niet als bijzonder.
Dan voelt dat als, logisch. Want ik heb er keihard voor gewerkt. En als iemand dan zegt: “Wat heb je dat goed gedaan!” Dan sta ik daar een beetje ongemakkelijk te knikken.

Op mijn werk is het helemaal een ding.
Dan komt er een compliment en hoor je mij zeggen.
“Ja, maar ik doe gewoon mijn werk hoor. Ik word hier voor betaald.” Keurig. Bescheiden. Afgevlakt.

Maar ondertussen…
loopt er in mijn hoofd een compleet andere monoloog:

Rustig blijven.
Niet te serieus nemen.
Iedereen kan dit.
Dit stelt echt niks voor.

Alsof ik elk compliment eerst moet ontkrachten voordat het überhaupt in de buurt mag komen van “misschien is dit wel echt.”

En misschien… heel misschien… zit daar iets onder.

Misschien ben ik zo gewend geraakt aan knokken,
aan werken voor alles, dat ik vergeten ben dat iets ook gewoon goed mág zijn.

Dat iets ook gezien mag worden.
Dat ík gezien mag worden. Zonder dat ik het meteen kleiner maak.

Want als ik heel eerlijk ben…
is het misschien niet dat die complimenten niet oprecht zijn. Misschien geloof ik ze gewoon nog niet.

Nog niet.

Maar wie weet… misschien komt er een moment dat ik er eentje wél laat landen.
Dat ik hem niet wegwuif.
Niet relativeer.
Niet wegstop.

Maar gewoon denk: “Dank je wel.”

En het daar laat. Dat zou al winst zijn 😉✨

Misschien zit groei niet in harder werken, maar in zachter worden voor jezelf. In leren ontvangen, in plaats van altijd maar doorgaan. En misschien begint dat wel met iets kleins… een compliment dat je deze keer wél laat binnenkomen.