De reis door Europa komt dichterbij. Je voelt het al dagen van tevoren, die lichte spanning, het vooruitzicht van vrijheid. In huis liggen stapels kleding klaar voor zonovergoten dagen, frisse ochtenden en onverwachte regenbuien. Alles gaat mee. En ja, ook dat ene detail dat je alleen leert door ervaring, wc-papier. Want niets maakt zo duidelijk hoe essentieel iets is, als het er ineens niet is in een afgelegen Airbnb.
Dan is het zover. De auto is volgetankt, zorgvuldig ingepakt en zodra je de oprit afrijdt, begint het al de vakantie. Geen bestemming nodig om het gevoel te laten starten. Gewoon gaan.
De auto glijdt over de Nederlandse snelwegen richting België. En precies op het moment dat je de grens overgaat, verandert er iets. Het zachte asfalt maakt plaats voor de kenmerkende cadans van betonnen platen een ritme dat je meteen laat weten, je bent onderweg.
We kiezen bewust voor de kleine wegen, weg van de tol en de drukte. De route slingert langs dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan en door landschappen die steeds mooier worden. Na een paar uur stoppen we bij een lokale bistro. Even de benen strekken, een kop koffie. Om ons heen klinkt Frans levendig, snel, bijna muzikaal. We proberen flarden op te vangen, er betekenis in te vinden, maar laten het al snel los. Het hoeft niet begrepen te worden om gevoeld te worden.
We rijden verder. Kerktorens prikken door de horizon, kleine gemeenschappen trekken als ansichtkaarten aan ons voorbij. En dan, langzaam, veranderen de contouren van het landschap. De bergen dienen zich aan. Groter, indrukwekkender, stiller.
Uiteindelijk komen we aan op een prachtige alm in de Franse Alpen. De motor valt stil. Ik open het portier en meteen stroomt de berglucht naar binnen fris, zuiver, doordrenkt met de geur van honderden bloemen die zachtjes hun parfum afgeven aan de omgeving.
En daar is het weer. Die stilte. Bijna oorverdovend in zijn puurheid.
Thuis. Elke keer opnieuw voelt het als thuiskomen.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie