openingszin

Soms begint een levensverhaal niet met grote gebeurtenissen, maar met kleine momenten die je vormen tot wie je wordt.

Als kind had mijn vader een grote moestuin. We gingen er altijd samen naartoe op de fiets. Ik zat voorop, op de stang, met mijn benen naar één kant, veilig tussen zijn armen. Alleen die ritjes al voelden bijzonder, alsof we samen op weg waren naar een eigen wereld.

In het voorjaar begonnen we met zaaien. Uren brachten we door in het kleine tuinhuisje. Ik mocht de bakjes vullen met aarde of watten en mijn vader deed de rest. Bijna elke dag gingen we erheen, spitten, zaaien en water geven. Voor mij was die tuin een klein paradijs. Een plek vol rust, waar groentes groeiden, vogels zich lieten horen en kleine diertjes tussen de bladeren kropen. Mijn vader leerde me alles wat hij wist, over planten, over vogels, over hoe iets groeit en bloeit. Ik was een spons en nam het allemaal in me op.

Aan het einde van de zomer brak de mooiste tijd aan, de oogst. Bloemkolen, sla en tomaten alles vers en vol smaak. Maar het allermeest keek ik uit naar de appels. De hele zomer vroeg ik: “Is het al tijd? Mag ik de appels plukken?” En steeds was het antwoord hetzelfde: “Nog even wachten.”

Tot uiteindelijk die dag kwam. Mijn vader tilde me op zijn schouders en duwde me voorzichtig de boom in. Ik klauterde tussen de takken, op zoek naar de mooiste appels en later ook naar de rijpste pruimen. Daar ontdekte ik meteen dat ik blijkbaar niet allergisch was voor wespensteken, die heb ik er heel wat opgelopen.

Alleen bramen plukken vond ik minder fijn. De doornen gingen diep in mijn kleine armen en als de krassen niet goed werden schoongemaakt, konden ze flink gaan ontsteken. Toch hoorde ook dat erbij, bij die lange zomerdagen in de tuin.

Als ik eraan terugdenk, voel ik nog steeds die rust en geborgenheid. Die moestuin was meer dan een plek waar groente groeide, het was een stukje veiligheid, een wereld waarin alles zijn tijd had en waarin ik gewoon mocht zijn. Misschien is daar wel mijn liefde voor het observeren en begrijpen van het leven begonnen, tussen de aarde, de bladeren en de rijpende appels.