Het gezin achter onze tuin

Opvoeding.

Het blijft een bijzonder fenomeen.

Iedere ouder doet zijn uiterste best, iedere ouder heeft een plan en toch kijken we soms naar elkaar en denken we: hoe dan?

Onze achterburen geven daar regelmatig een gratis demonstratie van.

Het was een bloedhete maandagavond. Zo’n avond waarop zelfs de vogels geen energie meer hebben en er onweer in de lucht hangt. Mijn dochter Jip kwam vanuit haar werk naar ons toe om mee te eten. Ze is weer volop aan het trainen voor een marathon, dus de keuze voor het avondeten was snel gemaakt.

Pasta.

Veel pasta.

“Veel mam, ik heb honger!”

Chris hielp de borden naar buiten brengen en we installeerden ons in de tuin.

Vanuit de tuin achter ons klonken de geluiden van een jong gezin. Vader, moeder en twee kinderen. De oudste leek zich prima te vermaken. De jongste, een meisje van een jaar of twee, zat duidelijk midden in de fase waarin het woord nee ongeveer haar moedertaal is geworden.

Op zich niets bijzonders.

Wat wel opviel, was de opvoedstijl van moeder.

Of beter gezegd: het volume ervan.

“NIET DOEN!”

“SCHIET OP!”

“HOUD OP!”

Ik voelde een lichte irritatie opkomen.

“Waarom moet er toch zo gegild worden tegen die kinderen?” vroeg ik.

Jip knikte instemmend.

Maar goed, ieder zijn eigen manier, hield ik mezelf voor.

Wij aten verder.

Inmiddels waren de waterpistolen tevoorschijn gekomen en klonk er vrolijk gespetter vanuit de andere tuin. Gelach. Plezier. Enthousiaste kreten.

En daar tussendoor het stemgeluid van moeder.

Luid.

Heel luid.

De avond vorderde en de kleinste begon moe te worden. Dat hoorde je direct. Eerst wat gejammer. Daarna protest. Vervolgens volledige overgave aan de chaos.

Gillen.

Heel veel gillen.

Moeder besloot het probleem aan te pakken.

Door harder te gillen.

“STOP MET GILLEN!”

Het kind gilde terug.

Moeder verhoogde het volume.

Het kind ook.

Moeder nog harder.

Kind nog harder.

Ik zat inmiddels ademloos te luisteren naar wat het eerste vocale duel uit de menselijke geschiedenis leek te worden.

Een uur later waren we geen stap verder.

Het kind gilde nog steeds.

Moeder ook.

“STOP MET GILLEN ANDERS GA JE OP DE TRAP!”

“STOP MET GILLEN ANDERS GA JE NAAR BED!”

“STOP MET GILLEN!”

Het kind bleef opvallend ongevoelig voor deze argumentatie.

Mijn innerlijke pedagoog begon licht te trillen.

Mijn innerlijke moeder wilde een beker thee brengen.

Mijn innerlijke buurvrouw wilde een koptelefoon.

Inmiddels was het bijna half tien.

De oudste werd klaargemaakt voor bed. Vader bleef buiten achter met de kleine sirene.

Toen gebeurde er iets waar wij het een week later nog over hadden.

Vader stond buiten.

Moeder was boven.

Het slaapkamerraam stond open.

Wij zaten inmiddels met drie man in de tuin mee te luisteren alsof we kaartjes hadden gekocht voor een voorstelling.

Vader riep naar boven:

“Zeg jij even dat ze moet stoppen met gillen!”

Even bleef het stil.

Toen verscheen moeder voor het open raam.

Ze hing half naar buiten.

Haalde diep adem.

En schreeuwde met alles wat ze in zich had:

“STOP MET GILLEN!”

Er viel een seconde stilte.

Jip keek naar mij.

Ik keek naar Chris.

Chris keek naar Jip.

En vervolgens gingen we alle drie volledig dubbel van het lachen.

Want soms is het leven gewoon een beetje absurd.

En soms probeer je een kind te leren stoppen met gillen…

door zelf nog harder te gillen.

Of het gewerkt heeft?

Geen idee.

Wij hoorden haar namelijk niet meer.

Van het lachen.