Het zijn vaak niet de grote dingen die het doen.
Niet de verre reizen, niet de bijzondere momenten waar je weken naar uitkijkt. Maar juist de kleine, alledaagse stukjes van een dag, die bijna ongemerkt voorbijgaan, daar zit voor mij het echte geluk.
De ochtend is er daar één van.
Niet eens vroeg, niet eens bijzonder. Gewoon wakker worden zonder haast. De dag nog stil om je heen. Een kop koffie in mijn handen, een zelfgebakken boterham, en even… niets. Geen moeten, geen plannen, alleen dat halve uurtje waarin de wereld nog zacht aanvoelt. Het is een klein moment, maar het zet de toon voor alles wat daarna komt.
Daarna begint de dag langzaam te bewegen. Douche, make-up, haren een beetje in model en dan achter de computer. Werken.
En dat is misschien wel het tweede waar ik intens blij van word. Dat ik dit zo kan doen. Thuis. Op mijn manier. In mijn ritme. Na 33 jaar van opstaan, in de auto stappen, files trotseren en meebewegen in een tempo dat nooit helemaal van mij voelde, weet ik hoe anders het kan voelen. Ik werk nog steeds hard, soms makkelijk veertig uur per week, maar het voelt lichter. Alsof het beter past.
Dan is er nog dat moment waarop ik de schuifpui open doe.
De frisse lucht die naar binnen glijdt, de tuin die me als het ware begroet. In het voorjaar een kleine wereld op zich, met kikkervisjes die hun eigen ritme volgen. Even naar buiten stappen, even kijken, even “goedemorgen” zeggen. De koelte van de ochtend op mijn wangen, dat kleine beetje tinteling dat me meteen wakker maakt. Het zijn seconden misschien, maar ze dragen iets in zich wat moeilijk uit te leggen is.
En misschien is het wel dat.
Dat alles er gewoon mag zijn.
Zon, regen, wind, kou. Elk seizoen dat zich aandient zoals het hoort. Geen dag hetzelfde en toch zit er een rust in die herhaling. Een vertrouwen bijna, dat alles beweegt zoals het moet bewegen.
Als ik er zo naar kijk, zijn het geen grootse momenten die mijn dagen vullen.
Maar juist die kleine stukjes tussendoor.
En misschien… is dat precies waar geluk zit. Misschien hoeven we het geluk niet te zoeken in iets groots, maar alleen te leren herkennen in wat er elke dag al is.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie