Oh jee… Olympische sporten.
Ik ga gewoon eerlijk zijn.
Ik heb nog nooit naar de Olympische Spelen gekeken.
Ja, echt. Nooit.
En nee, dat is geen grap.
Ik weet dat dit voor sommige mensen bijna heiligschennis is. Van die weken waarin de hele wereld voor de televisie zit, juichend voor sporters waarvan je de naam drie weken later weer vergeten bent.
Maar ik?
Ik voel er… helemaal niets bij.
Waar anderen helemaal opgaan in finales, medailles en nationale trots, zit ik waarschijnlijk op de bank een serie te kijken of met een boek op schoot. Net zo ontspannen, maar zonder het geschreeuw naar een scherm.
En eerlijk is eerlijk: al die sporten…
Ik raak er een beetje de weg in kwijt.
Is dit turnen? Is dit atletiek? Waarom rent iedereen zo hard?
En vooral, hoe weten mensen dit allemaal zo precies?
Begrijp me niet verkeerd—ik heb echt respect voor de sporters.
Wat zij doen is ongelooflijk knap.
Maar het kijken ernaar?
Dat laat ik graag aan anderen over.
Als er ooit een Olympische sport komt voor bankhangen met snacks, series bingen of boeken lezen zonder gestoord te worden…
Dan doe ik mee.
Goud. Zonder twijfel.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie